اروتیک تیندی‌ها

تیندی‌ها یکی از مردمان کوهستانی کوچک غرب داغستان‌اند و ساده‌ترین راه برای یافتن آنان، یافتن روستاهای‌شان است. نامشان را از ایداری گرفته‌اند، روستایی که مقامات روس آن را تیندی ثبت کرده بودند، و قلمروشان فهرست کوتاهی از سکونتگاه‌ها در ناحیه تسوماداینسکی است: تیندی، آکنادا، آنگیدا، اچدا، تیسی. این مردمی است که با روستا سنجیده می‌شود نه با استان. زبان‌شان که آن را هم تیندی می‌نامند به شاخه آندیک خانواده قفقازی شمال‌شرقی تعلق دارد، به باگوالال و چاماللال نزدیک است و تنها از دور با آواری، زبان رسمی چتری آنان، خویشاوند است. این زبان هرگز شکل نوشتاری نداشته است. آواری موعظه و کلاس درس را در دست دارد، روسی همه امور اداری را، و تیندی خانه، چراگاه و مراسم خاکسپاری را. از آنجا که سرشماری‌های شوروی از دهه ۱۹۳۰ تیندی‌ها را ذیل آواری‌ها ثبت کرد، هیچ‌کس نمی‌تواند رقم جمعیتی مطمئنی ارائه دهد: چند هزار نفر، و پاسخ بسته به این است که درباره تبار بپرسید یا درباره کسانی که هنوز در خانه به این زبان سخن می‌گویند.

این سرزمین عمودی است: نوارهای پلکانی جو بر دامنه‌های بالای رودخانه آندی‌کوی‌سو، و گوسفندانی که ریتم سال را تعیین می‌کنند، با کوچ به سوی چراگاه‌های زمستانی دشت در پاییز و بازگشت به بالا در بهار. اسلام در اینجا طی چند قرن ریشه دواند و عمیق شد. تیندی‌ها سنی مذهب شافعی‌اند و طریقت‌های نقشبندی که در جاهای دیگر داغستان مرجعیت دینی را شکل می‌دهند، اینجا نیز آن را شکل می‌دهند. نظم کهن روستا هنوز بخش زیادی از زندگی اجتماعی را قالب‌بندی می‌کند: جماعت، یعنی مجمع خانوارهایی که روستا را اداره می‌کرد، و توخوم، یعنی تبار پدری که مشخص می‌کند چه کسی با چه کسی ازدواج کند، و عرف و شریعت دائماً در حال مذاکره‌اند. قرن نوزدهم این مناطق را در کانون رویدادها قرار داد، درون قلمرو امامت امام شامل و در جنگ طولانی که با فتح روسیه در سال ۱۸۵۹ پایان یافت. در سال ۱۹۴۴ خانواده‌های کوهستانی به دشت‌ها کوچانده شدند، به ناحیه‌هایی که با تبعید چچن‌ها خالی شده بود؛ بیشتر آنان پس از دهه ۱۹۵۰ بازگشتند، اما کشش به سوی دشت هرگز معکوس نشد. امروز بخش بزرگی از تیندی‌ها در شهرهای دشتی زندگی می‌کنند، به ویژه خاسافیورت و ماخاچقلعه، و در تابستان، برای عروسی‌ها و تشییع جنازه‌ها به بالا می‌روند. زبان در شهرها ضعیف‌تر از کوهستان است، که شکل معمول این مشکل برای هر مردم آندی است، و دلیلی است که روستاها بیش از اندازه‌شان اهمیت دارند.