اروتیک وارنگ‌ها

وارانگیان جنگجویان و بازرگانان نورس بودند که بیشترشان از سوئد امروزی می‌آمدند، از اواخر سده هشتم میلادی به بعد در رودخانه‌های روسیه، بلاروس و اوکراین فعالیت می‌کردند و تا سده دوازدهم در جمعیت اسلاوی که بر آن فرمان می‌راندند جذب شده بودند. این نام را اسلاوها و یونانی‌ها به آنان داده بودند و خودشان چنین نامی برای خود به کار نمی‌بردند. این واژه از یک کلمه نورس کهن به معنای پیمان گرفته شده است، یعنی سوگندی که خدمه یک کشتی را به یکدیگر و به یک رئیس پیوند می‌داد، و همین بود که آنان را به گروهی قابل شناسایی بدل کرد: دسته‌های کوچک مردان مسلح که از دریای بالتیک تا دریای خزر و دریای سیاه خرید و فروش می‌کردند و می‌جنگیدند.

جهان آنان بر محور آب می‌گشت. از خلیج فنلاند با پارو تا رودخانه ولخوف به سوی استارایا لادوگا و نووگورود بالا می‌رفتند، سپس یا رود دنیپر را به سوی جنوب تا کیف و قسطنطنیه در پیش می‌گرفتند یا رود ولگا را به سوی شرق تا بازارهای بلغار و خزر، جایی که نقره عربی به‌صورت انبوه به شمال می‌آمد. گنجینه‌های درهم در گوتلند و اوپلند رسیدهای آن هستند؛ و کالاهایی که بهایشان را می‌پرداختند پوست، موم، عسل و برده بودند. وقایع‌نامه نخستین می‌گوید قبایل اطراف نووگورود، فارانگی‌ای به نام روریک را در سال 862 دعوت کردند تا بر آنان حکومت کند. هر داوری که دربارهٔ آن روایت شود، فرزندانش بیش از هفتصد سال بر سرزمین‌های روس‌ها قدرت داشتند. تا اواسط سده دهم این سلسله به پسرانش نام‌های اسلاوی می‌داد و گرویدن ولادیمیر به مسیحیت بیزانسی در سال 988 این دگرگونی را کامل کرد. روس‌هایی که با قسطنطنیه پیمان امضا می‌کردند به خدایان اسلاوی پروون و ولس سوگند می‌خوردند، در حالی که هنوز رهبرانشان را در کشتی‌ها می‌سوزاندند.

ابن فضلان در سال 922 بر رود ولگا با آنان دیدار کرد و روایتی بیرونی و زنده‌تر از هر گروه وایکینگی به جا گذاشت: مردانی بلندقامت، خالکوبی‌شده از گردن تا نوک انگشتان، که هرگز بدون تبر، شمشیر و کارد نبودند، و زنانشان حلقه‌های نقره‌ای به گردن داشتند که ثروت شوهرشان را اعلام می‌کرد. در بیزانس این واژه معنای دومی پیدا کرد. از سال 988 امپراتوران گارد فارانگی از مزدوران نورس را به‌عنوان محافظ شخصی خود نگه می‌داشتند که به تبرهای بلندش شهرت داشت. هارالد هاردراده پیش از آنکه پادشاه نروژ شود در آن خدمت کرد، و سنگ‌نوشته‌های رونی در سراسر مرکز سوئد نام مردانی را ثبت کرده‌اند که در شرق مردند و هرگز به خانه بازنگشتند. پس از 1066 گارد پر از انگلیسی‌های آواره شد و این واژه به هر تبرزن خارجی که در خدمت امپراتوری بود اطلاق شد. فارانگیان هیچ ملت جداگانه‌ای از خود به جا نگذاشتند. میراث آنان سلسله روریکی، شهرهای رودخانه‌ای دنیپر، احتمالاً نام خود روسیه، و پراکنده‌ای از خط‌نوشته‌های رونی است که از گالری آیا صوفیا تا شیر پیرئوس که اکنون در ونیز ایستاده است دیده می‌شود.