اروتیک پودلاشوک‌ها

پودلاشوک‌ها مردمی ارتدوکس و اسلاوی‌زبان شرقی‌اند که در روستاها و شهرک‌های پودلاشیِ شرق لهستان زندگی می‌کنند؛ نواری که در امتداد مرز بلاروس میان رودهای Narew و Bug کشیده شده است. اگر از فردی مسن در Bielsk Podlaski یا Hajnówka بپرسید که خود را چه می‌داند، پاسخ کلاسیک tutejszy است، یعنی صرفاً «از اینجا»، و این پاسخ بیش از آنکه طفره باشد، توصیفی دقیق است. مردم‌شناسان اوکراینی آنان را زیرگروهی از اوکراینی‌ها می‌شمارند، پژوهشگران بلاروسی روستاهای شمالی را از آن خود می‌دانند، و دولت لهستان از سال 1945 بیشترشان را بلاروسی به شمار آورده است. آنچه این گروه را کنار هم نگه می‌دارد پرچم نیست، بلکه تقویم کلیسایی، گویش و حافظه‌ای مشترک از آوارگی است.

گویش پودلاشوک‌ها به شاخه اوکراینی تداوم اسلاوی شرقی تعلق دارد و به گویش‌های پولسیای غربی آن سوی مرز نزدیک است، با مصوت‌های مضاعف و تغییرات واکه‌ای که آن را از زبان بلاروسی گفتاری شمال Narew متمایز می‌کند. هیچ وضعیت رسمی ندارد. از اواسط دهه 2000 میلادی، گروه کوچکی از فعالان آن را با نگارش ویژه‌ای به نام pudlaśka mova می‌نویسند، همراه با وب‌سایت و شمار اندکی کتاب، تا مبادا در عرض یک نسل در لهستانی حل شود. دین مرز روشن‌تری است. روستاها ارتدوکس‌اند و کلیسای ارتدوکس لهستان نهادی است که از هر دولتی که بر این منطقه حکم رانده، جان به در برده است. تقویم آن 13 روز از تقویم کاتولیک عقب است، بنابراین کریسمس در ژانویه می‌افتد، عید پاک اغلب یکشنبه‌ای دیگر است، و بزرگ‌ترین گردهمایی سالانه زیارت ماه اوت به Grabarka، کوه مقدس، است که زائران صلیب‌های چوبی را تا بالای تپه می‌برند و در میان هزاران صلیب دیگر رها می‌کنند. برخی جوامع جنوبی اطراف Biała Podlaska از نسل یونیات‌هایی‌اند که تزار در 1875 به زور به ارتدوکسی واداشت و پس از 1905 به کاتولیک رومی گرویدند؛ به همین سبب خانواده‌هایی که چند مایل با هم فاصله داشتند در دو سوی خط مذهبی قرار گرفتند.

دو فاجعه گروه مدرن را شکل داد. در 1915 ارتش عقب‌نشینی‌کنندهٔ روسیه تقریباً تمام جمعیت ارتدوکس را به سوی شرق تخلیه کرد، در گریزی که با نام bieżeństwo به یاد مانده است. خانواده‌ها سال‌ها در عمق روسیه ماندند و بسیاری هرگز بازنگشتند. پس از 1945، پودلاشوک‌های جنوبی در تبعیدهایی گرفتار شدند که مرزهای لهستان را از اوکراینی‌ها خالی کرد، در حالی که روستاهای شمالی، که بلاروسی به شمار می‌آمدند، عمدتاً در جای خود ماندند. آنچه باقی مانده به شدت محلی است: خانه‌های چوبی Trześcianka و Soce و Puchły با قاب و کرکره‌های پنجره‌های حکاکی‌شده و نقاشی‌شده، حوله‌های آیینی گلدوزی‌شده با قرمز و سیاه، آداب برداشت محصول و Kupala که گروه‌های روستایی هنوز پاس می‌دارند، و جشنواره سالانه موسیقی کلیسایی در Hajnówka که گروه‌های کر ارتدوکس را از سراسر جهان گرد می‌آورد.