اروتیک پالوتس‌ها

پالوچ‌ها مجارهایی هستند که مجارهای دیگر می‌توانند آنها را از روی لهجه تشخیص دهند. آنها در مناطق تپه‌ای شمال زندگی می‌کنند: رشته‌کوه‌های Cserhát، Mátra و Bükk و دره‌های پایین آنها، در سراسر شهرستان‌های Nógrád، Heves و Borsod در مجارستان و در آن سوی مرز، در جنوب اسلواکی، اطراف Losonc و Rimaszombat. نخستین چیزی که آنها را متمایز می‌کند گفتار است. پالوچ مصوت کوتاه a را با لب‌های غیرگرد ادا می‌کند، در حالی که مجارستانی معیار آن را گرد می‌کند، و همچنان صامت کامی ly را از j ساده جدا نگه می‌دارد، تمایزی که بقیه زبان نسل‌ها پیش از دست داده است. برای گوش اهل بوداپست این لهجه کهن و روستایی به نظر می‌رسد و دو قرن است که تقلید و مسخره شده است، با این حال مانع از آن نشده که کسی به آن صحبت کند. منشأ این نام روشن نیست. ظاهراً اسلاوی است و احتمالاً به واژه‌ای که اسلاوها برای کومان‌ها به کار می‌بردند مربوط است، و این موضوع بحث‌های طولانی برانگیخته که آیا پالوچ‌ها از نسل کومان‌ها یا گروه‌های کابار هستند که در تپه‌های مرزی ساکن شدند، یا صرفاً مجارهایی‌اند که در زمین‌های فقیر ماندند و عادت‌های کهن را بیش از همسایگانشان حفظ کردند. هیچ‌کس این پرونده را نبسته است.

آنها در اکثریت قاطع خود کاتولیک رومی‌اند و با لجاجت بر آن پای می‌فشارند: Palócföld بلوکی کاتولیک است در بخشی از کشور که کالوینیسم در قرن شانزدهم به‌شدت در آن ریشه دواند، و زیارت به چشمه‌ی Mátraverebély-Szentkút هنوز هر سال جمعیت زیادی را جذب می‌کند. این منطقه همچنین برخی از متراکم‌ترین گلدوزی‌های حوضه‌ی کارپات را پدید آورد، قرمز و سیاه روی کتان سفید، که زنانی فقیر به هر معیاری آن را می‌بافتند. Kálmán Mikszáth که خودش پالوچ اهل Nógrád بود، کتاب A jó palócok را در 1882 منتشر کرد و این تیپ را در خیال ملی جاودانه کرد: زیرک، تنگدست، بذله‌گو، و با چنان مهربانی ترسیم شد که از آن زمان به بعد تکاندن آن دشوار است. دو شوک بعدی بیش از هر فولکلوری تأثیرگذار بودند. مرزی که در 1920 کشیده شد منطقه را به دو نیم برید و روستاهای شمالی را در چکسلواکی رها کرد. سپس زغال‌سنگ در Salgótarján و آهن در Ózd کشاورزان تپه‌ها را برای بیشتر یک قرن به صنایع سنگین کشاند، و وقتی آن صنعت پس از 1989 فروپاشید، Nógrád را در میان فقیرترین شهرستان‌های مجارستان بر جای گذاشت، و جوانان به بوداپست و وین می‌رفتند. Hollókő که از 1987 در فهرست یونسکو قرار دارد به‌خاطر خیابان حفاظت‌شده‌اش با خانه‌های گچ‌اندودشده و گالری‌های چوبی، روستایی فعال با چند صد نفر جمعیت است و عید پاک بسیار پرجنب‌وجوشی دارد. آنچه امروز در وطن باقی مانده لهجه، تقویم کلیسایی و غذاست: سوپ پالوچی که صاحب یک رستوران بوداپستی به افتخار Mikszáth به نام آنها نامید، بهتر از مردمی که به نامشان است سفر می‌کند.