اروتیک لمکوها

لمکوها غربی‌ترین اعضای روسین‌های کارپات هستند، قومی کوهستانی از شاخه اسلاو شرقی که از بسکیدهای کم‌ارتفاع و بسکیدهای سونچ، میان رودهای پوپراد و اوسلاوا در جنوب شرقی لهستان، برمی‌خیزند. جامعه‌های خویشاوند در آن سوی خط‌الرأس، در منطقه پرشوف اسلواکی و در گوشه‌ای از زاکارپاتیای اوکراین زندگی می‌کنند، هرچند در آنجا نام خودخوانده معمول روسناک یا روسین است. نام لمکو با یک لقب آغاز شد. همسایگان به واژه lem به معنای «فقط» توجه کردند، وام‌واژه‌ای اسلواکی که در گفتار دیگر روسین‌ها دیده نمی‌شود، و آن را برای متمایز کردن آنان به کار بردند. تا اوایل قرن بیستم، این گروه این نام را پذیرفته بود.

آن واژه وام‌گرفته چیز زیادی درباره زبان می‌گوید. زبان لمکو دستور زبان اسلاو شرقی و خط سیریلیک را حفظ کرده، اما تکیه‌اش ثابت و روی هجای ماقبل آخر است، مانند لهستانی و اسلواکی شرقی، و واژگانش سرشار از عناصر اسلاو غربی است. اینکه آیا این زبان گویشی از اوکراینی است یا زبانی درون روسین، به همان اندازه که پرسشی زبان‌شناختی است، پرسشی سیاسی نیز هست و خود لمکوها در این باره اختلاف نظر دارند. جمهوری کوتاه‌عمر لمکو در فلورینکا در سال 1918 خواستار پیوستن به روسیه یا چکسلواکی شد، نه لهستان یا اوکراین. لهستان اکنون لمکوها را اقلیت قومی با زبان ویژه خودشان می‌شناسد. دین، مسیحیت شرقی زیر دو سقف است. کلیساهای محلی لمکو از اواخر قرن هفدهم کاتولیک یونانی بودند، با آیین بیزانسی زیر نظر رم، اما گرویدن به ارتدوکسی که از تیلاوا در سال 1926 آغاز شد، روستاها را دو پاره کرد و هر دو کلیسا همچنان برجا هستند. میراث دیدنی، کلیسای چوبی «تسرکوا» است: کلیساهای سه‌برجی تخته‌پوش در کفیاتون، اوفچاری، بروناری و پوفروژنیک که اکنون جایگاه میراث یونسکو را دارند.

رویداد تعیین‌کننده، پراکندگی است. میان سال‌های 1944 و 1946 بیشتر لمکوهای لهستانی به اوکراین شوروی منتقل شدند. در سال 1947 «عملیات ویستولا» تقریباً همه کسانی را که مانده بودند به سرزمین‌های غربی و شمالی تازه‌الحاق‌شده لهستان تبعید کرد، خانواده‌ها را در سیلزی سفلی و پومرانیا پراکند و بازگشت را ممنوع کرد. برخی پس از 1956 بازگشتند، اما دره‌های بسکید هنوز پر از جای روستاهای خالی‌شده، باغ‌های وحشی‌شده و صلیب‌هایی کنار جاده است که پشت‌شان مزرعه‌ای نیست. بیشتر لمکوهای امروز در لگنیتسا، وروتسواف و دیگر شهرهای غرب لهستان، در غرب اوکراین یا در آمریکای شمالی زندگی می‌کنند، و لمکو بودن چیزی است که حفظ می‌شود، نه اینکه به‌طور پیش‌فرض به ارث برسد. جشن سالانه واترا در زدینیا بزرگ‌ترین گردهمایی است و مردان هنوز برای آن چوها را می‌پوشند، کت پشمی بلند قهوه‌ای با یقه پهن و منگوله‌دار که روی پشت آویزان است. پیش از 1947 لمکوها به همان اندازه به سفر شهرت داشتند که به کشاورزی: فروشندگان دوره‌گرد قیر از ووشیه، سنگ‌تراشان از بارتنه و قاشق‌تراشان از نوویتسا، در مسیرهای کاری بسیار دورتر از کوهستان کار می‌کردند. نقاش ناییو نیکیفور از کرینیتسا مشهورترین نام لمکو در لهستان است و پدر و مادر اندی وارهول از روستایی روسین در سوی اسلواکی آمده بودند.