اروتیک روس‌های باستان

روس‌های کهن جمعیت اسلاو شرقی روس کی‌یف بودند، دولتی قرون وسطایی که تقریباً از قرن نهم تا یورش مغول در سال‌های 1237 تا 1240 در امتداد رودخانه‌های میان نووگورود و کی‌یف گسترده بود. امروزه هیچ جامعه زنده‌ای به این نام شناخته نمی‌شود، اما آنان نیاکان مشترک روس‌ها، اوکراینی‌ها، بلاروس‌ها و روسین‌های امروزی بودند. خود این برچسب نوین و محل اختلاف است. مورخان شوروی از ملیت روس کهن سخن می‌گفتند که قبایل آن منطقه را در یک قوم واحد ادغام کرده بود. اما مورخان اوکراینی، از میخائیلو هروشفسکی به بعد، نسب‌های جداگانه‌ای را دنبال کردند و بسیاری از پژوهشگران غربی برای آنکه مرزهای امروز را به گذشته تحمیل نکنند، واژه روس را به کار می‌برند. سیاست، تجارت و در نهایت دین بیش از اصل مشترک، آنان را کنار هم نگه داشت. آنان به‌صورت اتحادیه‌های قبیله‌ای با سرزمین‌های خود آغاز کردند: پولیان‌ها پیرامون کی‌یف، دریولیان‌ها در جنگل‌های غرب، و کریویچ‌ها، رادیمیچ‌ها، ویاتیچ‌ها و اسلوون‌های ایلمن در شمال و شرق. یک سلسله فرمانروای وارنگی به نام روریکیان و راه رودخانه‌ای از دریای بالتیک تا بیزانس، آنان را به مداری واحد کشاند. زبانشان، یعنی اسلاوی شرقی کهن، آن‌قدر به دیگر زبان‌های اسلاوی نزدیک بود که اسلاوی کلیسایی، که عمدتاً از راه بلغارستان آمده بود، زبان کتاب مقدس و دانش آنان شد. چرخش تعیین‌کننده حدود سال 988 رخ داد، زمانی که شاهزاده ولادیمیر تعمید را از قسطنطنیه پذیرفت. به روایت وقایع‌نامه، او دستور داد بت پرون را به رودخانه دنیپر بکشانند، پیش از آنکه مردم کی‌یف در همان رودخانه غسل تعمید داده شوند. ارتدوکسی هنر، قانون و سواد آنان را دگرگون کرد، اما عادت‌های کهن‌تر پابرجا ماندند. خطبه‌های کلیسا در آن دوره همچنان مؤمنان را به خاطر قربانی برای رود و روژانیتسی سرزنش می‌کردند.

روشن‌ترین تصویر از زندگی روزمره از نامه‌های پوست توس به دست می‌آید که از سال 1951 از خاک آب‌گرفته نووگورود بیرون آورده شده‌اند. این نامه‌ها با قلم فلزی نوشته شده‌اند و بدهی‌ها، دستورها، کشمکش‌های خانوادگی و یک پیشنهاد ازدواج را ثبت می‌کنند و نشان می‌دهند که بازرگانان، صنعتگران، زنان و کودکان توانایی خواندن و نوشتن داشتند. پسربچه‌ای به نام اونفیم، تمرین‌های الفبا را در کنار نقاشی‌هایی از خودش در هیئت جنگاوری سوار بر اسب بر جای گذاشته است. مجمع شهر نووگورود، یعنی وچه، می‌توانست شاهزادگان را دعوت و اخراج کند، و مجموعه قوانین روسکایا پراودا قتل و جراحت را با جریمه و نه با اعدام مجازات می‌کرد. وقایع‌نامه حتی افسانه‌ای را درباره اندریاس رسول حفظ کرده است که از شمالی‌هایی شگفت‌زده شد که خود را با ترکه در حمام‌های بسیار داغ می‌زدند، سپس آب سرد بر خود می‌ریختند، و این کار را هر روز به اختیار خود انجام می‌دادند. در سده‌های پس از یورش مغول، سرزمین‌های روس میان امیرنشین‌های زیر فرمان اردوی زرین در شمال‌شرق و لیتوانی و لهستان در غرب تقسیم شد. گویش‌ها از هم دور شدند تا به زبان‌های روسیه، اوکراین و بلاروس تبدیل شدند، و هر یک از این ملت‌ها هنوز سهمی از آن میراث کی‌یفی را ادعا می‌کند.