اروتیک ترلوی‌ها

ترلوی‌ها کوه‌نشینان چچن هستند و نحوهٔ طبقه‌بندی آن‌ها به این بستگی دارد که چه کسی آن‌ها را می‌شمارد. در طبقه‌بندی کلاسیک جامعهٔ چچنی، آن‌ها به‌عنوان یکی از نه توخوم ظاهر می‌شوند، یعنی اتحادیه‌های سرزمینی سست که جوامع کوهستانی را به یکدیگر پیوند می‌دادند. در کاربرد روزمرهٔ چچنی، آن‌ها یک تیپ هستند: گروه تباری با شاخه‌های خاص خود، روستاهای نیاکانی خود و بخشی از کوهستان خود. آن بخش ترلوی‌موخک است، سرزمین ترلوی‌ها، گره‌ای از دره‌های کناری پرشیب که به رودخانهٔ چانتی‌آرگون می‌ریزند، در آنچه اکنون منطقهٔ ایتوم‌کالینسکی در جنوب چچن نامیده می‌شود. این نام معمولاً به ریشه‌ای چچنی به معنای بالا یا بلند پیوند داده می‌شود که با ناهمواری زمین سازگار است.

آنچه ترلوی‌ها را بر زمین متمایز می‌کند، سنگ است. سرزمین آن‌ها برخی از سکونتگاه‌های برجی قرون وسطایی چچن را که بهتر از بقیه حفظ شده‌اند در خود دارد، از جمله نیکاروی و موتساروی: برج‌های جنگی بلند و باریک‌شونده، برج‌های مسکونی کوتاه و پهن، و مقبره‌های روی زمین، که هر کدام به خط خانوادگی خاصی مربوط‌اند. یک ترلوی معمولاً می‌تواند شاخه، یا گار، را که از آن تبار دارد و روستای مربوط به آن را نام ببرد، حتی اگر هیچ‌کس از خانواده سه نسل است در آن‌جا زندگی نکرده باشد. نیکاروی، باولوی، اوشنی و التپخارخوی از جمله این شاخه‌ها هستند.

این غیبت تاریخ دارد. در فوریهٔ 1944 کل جمعیت چچن و اینگوش به آسیای میانه تبعید شد. وقتی به بازماندگان پس از 1957 اجازهٔ بازگشت داده شد، مقامات شوروی مناطق کوهستانی بلند را بسته نگه داشتند و خانواده‌های ترلوی به‌جای آن در روستاها و شهرهای دشت اسکان داده شدند. بیشترشان در دشت، در گروزنی یا در خارج از کشور مانده‌اند. دره‌های نیاکانی به جایی تبدیل شدند که به آن سر می‌زنند نه جایی که در آن زندگی می‌کنند، هرچند بازسازی برخی برج‌ها در سال‌های اخیر به نوادگان انگیزه‌ای تازه برای این سفر داده است.

آن‌ها به زبان چچنی سخن می‌گویند، زبانی ناخی از خانوادهٔ زبان‌های قفقازی شمال‌شرقی، که با اینگوشی خویشاوندی نزدیک دارد و با زبان‌های روسی، گرجی و ترکی اطراف خود هیچ خویشاوندی ندارد. گفتار کوهستان با لهجهٔ دشت که زبان ادبی معیار بر آن بنا شده تفاوت دارد. مانند دیگر چچنی‌ها، ترلوی‌ها مسلمانان سنی مذهب شافعی هستند و زندگی دینی بیشتر از طریق طریقت‌های صوفی، قادری و نقشبندی، جریان دارد که آشکارترین شیوهٔ آن ذکر جمعی است. اسلام دیرتر از دشت در دره‌های بلند آرگون ریشه دواند و دفن‌ها در مقبره‌های روستاهای کهن پیش از آن بوده‌اند. عضویت در طایفه هنوز اهمیت دارد: در انتخاب همسر، در تعهدات مهمان‌نوازی، و در وزنی که به بزرگان در حل اختلافات داده می‌شود.