اروتیک روس‌ها

روس‌ها بزرگ‌ترین قوم اسلاو هستند که بیش از آنکه با مرز یک سرزمین مادری واحد تعریف شوند، با پیشروی طولانی به سوی شمال و شرق، از امیرنشین‌های روس در قرون وسطی به درون جنگل، استپ و تندرا تعریف می‌شوند. نکتهٔ اصلی همین گستره است: یک زبان واحد از کالینینگراد در کنار دریای بالتیک تا ولادیووستوک در کنار اقیانوس آرام امتداد دارد و مردمانی را کنار هم نگه می‌دارد که در آب‌وهواها و اقتصادهای کاملاً متفاوتی زندگی می‌کنند، اما همان رمان‌ها را می‌خوانند، همان برنامهٔ سال نو را تماشا می‌کنند و بر سر همان پرسش‌های هزارساله دربارهٔ تعلق یا عدم تعلق این کشور به اروپا بحث می‌کنند.

این زبان از شاخهٔ اسلاوی شرقی است، به اوکراینی و بلاروسی از همه نزدیک‌تر است و با الفبای سیریلیک نوشته می‌شود که از خطی اقتباس شده که مبلغان، سیریل و متودیوس، در قرن نهم برای اسلاوی کلیسایی کهن ابداع کردند. این میراث آیینی هنوز طنین دارد: روسی رسمی سبکی از اسلاوی کلیسایی را در خود دارد، همان‌طور که انگلیسی سبکی لاتینی‌ریشه دارد، و تقویم ارتدکس سال را با نام‌روزها، روزه‌ها و هفتهٔ طولانی پنکیک‌پزی ماسلنیتسا پیش از روزهٔ بزرگ مشخص می‌کند. مسیحی‌شدن روس در زمان ولادیمیر در سال 988، این مردم را به سوی قسطنطنیه کشاند نه رم، و پیامدهای همین یک تصمیم (الفبایی دیگر، الهیاتی دیگر و درکی دیگر از اینکه مرکز تمدن کجاست) هنوز هزار سال بعد در حال روشن‌شدن است.

زیرگروه‌ها رنگ‌وبوی چگونگی سکونت‌گزینی در این سرزمین را با خود دارند. قزاق‌ها در مرز جنوبی به‌صورت اجتماعات نظامی نیمه‌خودمختاری از سرف‌های گریخته و سواران استپ شکل گرفتند، با گویش‌های خاص خود و تصویری از خویش که در برابر همگون‌شدن آسان مقاومت می‌کند. پومورها در ساحل دریای سفید، قرن‌ها پیش از یخ‌شکن‌ها، فرهنگی دریایی بر پایهٔ صید ماهی کاد و دریانوردی در قطب شمال ساختند. لیپوان‌ها از نوادگان مؤمنان کهن‌اند که از اصلاحات کلیسایی قرن هفدهم گریختند و در دلتای دانوب ساکن شدند و آیین پیش از اصلاحات نیکون را در روستاهایی در رومانی و اوکراین حفظ کردند. بیرون از خود فدراسیون روسیه، جمعیت‌های بزرگی در کشورهای پساشوروی (به‌ویژه قزاقستان، اوکراین، بلاروس، کشورهای بالتیک و آسیای مرکزی) باقی مانده‌اند، در کنار جوامع دیاسپورایی که از سه موج متمایز شکل گرفته‌اند: مهاجران «سفید» پس از 1917، آوارگان دههٔ 1940، و مهاجرت پساشوروی به آلمان، اسرائیل و آمریکای شمالی.

آداب روزمره در برابر آب‌وهوای سیاسی کشور به‌طرز شگفت‌انگیزی پایدار مانده‌اند. هنوز میهمانان پیش از آنکه از کارشان پرسیده شود، نشانده می‌شوند و از آن‌ها پذیرایی می‌شود؛ با نان و نمک به عروسی‌ها خوشامد می‌گویند؛ بانیا همچنان نهادی اجتماعی است، نه یک اسپا؛ و چای پررنگ که از سماور نوشیده می‌شود و به‌جای شیر، مربا در آن هم می‌زنند، شیوهٔ پیش‌فرض میزبانی است.