اروتیک لهستانی‌های لهستان بزرگ

مردم لهستان بزرگ (Wielkopolanie به لهستانی) لهستانی‌های قلب غربی کشور در اطراف پوزنان، گنیزنو و کالیش هستند و در درون لهستان شهرت روشنی دارند: صرفه‌جو، منظم، سخت‌کوش و در سازمان‌دهی توانا. لهستانی‌های دیگر درباره‌ی این شهرت شوخی می‌کنند. مردم لهستان بزرگ بیشتر آن را همچون نشانی بر سینه دارند. زمین‌های کشاورزی هموار و پر از دریاچه‌ی آن‌ها در امتداد رود وارتا جایی است که دولت لهستان از آن‌جا آغاز شد. پولان‌ها در قرن دهم بر این سرزمین فرمان راندند، میشکو اول در سال 966 مسیحیت را پذیرفت، و گنیزنو در سال 1000 نخستین مقر اسقف اعظم در کشور شد؛ به همین دلیل اسقف اعظم آن هنوز عنوان پریماس لهستان را دارد. این منطقه هم‌چنان کاملاً کاتولیک رومی است، هرچند لشنو زمانی پناهگاه تبعیدیان برادران چک بود و جامعه‌های لوتری و یهودی برای قرن‌ها بخشی از زندگی شهری بودند. پس از تقسیم‌های لهستان، این منطقه بیش از یک قرن زیر فرمانروایی پروس ماند و آلمانی‌سازی سخت فشار آورد: یک کمیسیون دولتی برای مهاجران آلمانی زمین خرید، و مدرسه‌ها زبان آلمانی را به درس‌های دینی تحمیل کردند. لهستانی‌ها با آنچه خودشان «کار ارگانیک» می‌نامیدند پاسخ دادند، یعنی بانک‌های تعاونی، حلقه‌های کشاورزان و انجمن‌هایی ساختند تا زمین و زبان را نگه دارند. دانش‌آموزان وژشنیا در سال 1901 دست به اعتصاب زدند و حاضر نشدند تعلیمات دینی خود را به آلمانی از بر بخوانند، و کشاورز میخاو دژیماوا پس از آن‌که مسئولان به او مجوز ساخت خانه ندادند، در یک واگن سیرک زندگی کرد. در دسامبر 1918 پوزنان در قیام لهستان بزرگ برخاست، یکی از معدود قیام‌های لهستانی که واقعاً پیروز شد. آلمان نازی بعدها این منطقه را با نام Reichsgau Wartheland ضمیمه کرد و صدها هزار لهستانی را تبعید نمود، و در ژوئن 1956 کارگران پوزنان نخستین اعتراض‌های توده‌ای را به راه انداختند که لهستان کمونیستی را لرزاند.

آن سده‌ی پروسی در گفتار و در سفره نشانه‌هایی بر جای گذاشت. گویش لهستان بزرگ یکی از گروه‌های اصلی گویشی زبان لهستانی است و گفتار شهری پوزنان واژه‌های وام‌گرفته از آلمانی مانند fyrtel به معنای محله را با واژه‌های محلی مانند bimba به معنای تراموا و pyra به معنای سیب‌زمینی درهم می‌آمیزد. «پیری» هم لقبی است که بقیه‌ی لهستانی‌ها به مردم پوزنان می‌دهند، و «پیری ز گزیکیم»، یعنی سیب‌زمینی با پنیر تازه و پیاز، خوراک اصلی منطقه است. در روز سنت مارتین، یازدهم نوامبر، شهر «روگاله شوینتومارچینسکیه» را تن‌تن می‌خورد، شیرینی‌های هلالی متراکمی که با دانه‌ی خشخاش سفید پر شده‌اند. سنت‌های عامیانه در گوشه‌هایی پابرجا مانده‌اند. بیسکوپیانی‌ها در اطراف کروبیا، بر زمین‌هایی که زمانی از آنِ اسقف‌های پوزنان بود، هنوز در جشن‌های کلیسایی و جشنواره‌ها لباس‌های سنتی‌شان را می‌پوشند. در اطراف زبونشین نوازندگان kozioł را می‌نوازند، نی‌انبان بزرگی که سر بزی بر آن تراشیده شده و مدت‌ها در عروسی‌ها جایگاه ثابتی داشت. و بامبژی‌ها در حاشیه‌ی پوزنان از نسل کشاورزان کاتولیکی‌اند که در سده‌ی هجدهم از اطراف بامبرگ آمدند و کاملاً لهستانی شدند.