اروتیک لخیها
زبانهای لخی: لهستانی، کاشوبی، سیلزیایی (بهاختلاف زبان یا گویشی از لهستانی شمرده میشود) و پولابی و اسلوینسی منقرضشده (اسلاوی غربی، هندواروپایی)
چندخدایی اسلاو تا زمان گرویدن، مسیحیت لاتینی از 966 در سرزمینهای پیاست و تا قرن دوازدهم در میان پولابیها و پومرانیها؛ نوادگان عمدتاً کاتولیک رومیاند
درباره لخیها
لخیان قبایل اسلاو غربی بودند که از حدود قرن ششم به بعد در دشت میان رودهای البه و ویستولا ساکن شدند و تا قرن دهم، در شرق رود اودر، در قالب نهادی سیاسی یکپارچه شدند که بعدها لهستان شد. لهستانی‌ها، کاشوبی‌ها و سیلزیایی‌ها از نسل آنان‌اند. غربی‌ترین شاخه‌های آنان، یعنی اسلاوهای پولابی در منطقه‌ای که امروز شمال شرقی آلمان است، مغلوب شدند، به مسیحیت درآمدند و جذب دیگران شدند، و زبانشان در قرن هجدهم در لونبورگ ونده‌لند از میان رفت. بیشتر آنچه از این زبان بر جای مانده، به دست رئیس روستایی به نام یوهان پاروم شولتسه مکتوب شد که دریافته بود از آخرین کسانی است که هنوز می‌توانند آن را ثبت کنند.
این نام را وقایع‌نگاران نهاده‌اند، نه خود آنان. وینتسنتی کادلوبک و وقایع‌نامه لهستان بزرگ تبار لهستانی‌ها را به نیایی بنیان‌گذار به نام لخ، برادر چخ و روس، رساندند، و Lechitae به‌عنوان واژه عالمانه لاتینی برای آنان جا افتاد. این نام بسیار فراتر از لاتین نیز جا افتاد: در ترکی هنوز زبان لهستانی را Lehce میگویند، فارسی این کشور را لهستان می‌نامد، در لیتوانیایی به لهستانی lenkas میگویند و اسلاوهای شرقی lyakh می‌گفتند. کاربرد امروزی بیشتر زبان‌شناختی است. لخی شاخه‌ای از اسلاوی غربی است که لهستانی، کاشوبی، پولابی و اسلووینسی منقرضشده و به نظر بیشتر صاحب‌نظران سیلزیایی را در بر می‌گیرد، و با یک تحول مشترک در مصوت‌ها و با مصوت‌های خیشومی‌ای که در میان زبانهای بزرگ اسلاوی تنها لهستانی هنوز آن‌ها را می‌نویسد، از چکی و اسلواکی متمایز میشود.
آنان به صورت قبایل زندگی می‌کردند نه یک ملت: پولان‌ها در اطراف گنیزنو، ویسلان‌ها در اطراف کراکوف، مازوویایی‌ها در میانه ویستولا، سیلزیایی‌ها در بخش علیای اودر، پومرانیایی‌ها در کرانه دریا، و در غرب اودر اوبوتریت‌ها، لوتیچی‌ها و رانی‌های روگن. هر یک پیرامون گُردها شکل گرفته بود، یعنی دژهای حلقوی از خاک کوبیده و الوار، و به همین دلیل نام بسیاری از مکان‌های لهستانی هنوز به -grod ختم میشود. دین آنان چندخدایی بود و در غرب به‌طرزی کم‌سابقه سازمان‌یافته، با محوطه‌های معبد و طبقه‌ای فعال از کاهنان: در شچین اسبی سیاه را از روی نیزه‌هایی که بر زمین گذاشته شده بود عبور می‌دادند تا خواست تریگلاو را بخوانند، و در روگن اسبی سفید همین کار را برای سویتوویت انجام می‌داد. غسل تعمید میشکوی یکم در سال 966 سرزمینهای پیاست را در طول تنها یک نسل به جهان مسیحیت لاتینی کشاند. پولابیها دو قرن بیشتر مقاومت کردند و بهای آن را با درهم‌شکستن پرداختند: با جنگ صلیبی وندها در سال 1147، غارت معبد آرکونا به دست دانمارکی‌ها در سال 1168 و اسکان آلمانی‌ها که پس از آن آمد. کاشوبی‌های کرانه بالتیک، که هنوز به زبانی لخی سخن میگویند، نزدیک‌ترین ادامه زنده پومرانیایی‌های قبیله‌ای‌اند.
گروه‌های قومی مرتبط
گروه‌هایی که با لخیها در سرزمین اصلی، منطقه، زبان یا سنت دینی مشترک‌اند. این گروه‌ها نامزدهای محتمل برای مرجع تطبیقی فنوتیپ هستند.
فنوتیپ‌های معمول: لخیها
مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام
کاوش در دسته‌های فنوتیپ
طبقه‌بندی ساختاریافته با مقیاس‌های داوری‌شده · 22 دسته آناتومیک
پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی
از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع
پرسش‌های متداول درباره لخیها
لخیها به چه زبانی سخن میگویند؟
زبان اصلی لخیها زبانهای لخی: لهستانی، کاشوبی، سیلزیایی (بهاختلاف زبان یا گویشی از لهستانی شمرده میشود) و پولابی و اسلوینسی منقرضشده (اسلاوی غربی، هندواروپایی) است.
لخیها پیرو چه دینی هستند؟
دین غالب میان لخیها چندخدایی اسلاو تا زمان گرویدن، مسیحیت لاتینی از 966 در سرزمینهای پیاست و تا قرن دوازدهم در میان پولابیها و پومرانیها؛ نوادگان عمدتاً کاتولیک رومیاند است.
تصاویر لخیها خودتان را بسازید
روزی پنج تصویر، رایگان، بدون خرید اعتبار. استودیو از داده‌های فنوتیپ این گروه شروع می‌کند، پس می‌توانید نوع اندام، پوز و سبک را تنظیم کنید و ویژگی‌ها را دقیق نگه دارید.
شروع با لخیها