اروتیک هوتسول‌ها

وقتی اوکراینی‌ها به کوه‌های خود فکر می‌کنند، به هوتسول‌ها می‌اندیشند. هوتسول‌ها کوهستان‌نشینان شرق کارپات‌اند که در امتداد رودخانه‌های پروت بالادست، چرِموش و تیسا در مناطق ایوانو-فرانکیفسک، چرنیوتسی و زاکارپاتیای اوکراین زندگی می‌کنند و آن سوی مرز، در شهرستان‌های ماراموروش و سوچاوا در رومانی. بیشتر فرم‌های سرشماری آنان را اوکراینی به حساب می‌آورند و بیشتر هوتسول‌ها هم با این امر موافق‌اند، اما هویت آنان ژرف‌تر از یک خانه‌ی تیک است. این هویت در گفتار آشکار می‌شود، گویشی اوکراینی که با واژه‌های وام‌گرفته از رومانیایی، مجارستانی و لهستانی انباشته است و طی قرن‌ها تجارت گوسفند و چوب در آن سوی قله‌ها فراگرفته شده است. در کلیسا نیز نمایان است: در سوی گالیسیایی کاتولیک یونانی و در بوکوینا و رومانی ارتدوکس، و هر دو به‌راحتی بر لایه‌ای کهن‌تر از باور به ارواح جنگل و به مولفار، یعنی درمانگر روستا و افسونگر آب و هوا که هرگز کاملاً از کار نیفتاده، تکیه دارند.

اقتصادی که آنان را شکل داد عمودی بود. خانواده‌ها خانه‌هایی در دره‌ها نگه می‌داشتند و گوسفند و گاو را به سوی پولونینا، یعنی چراگاه‌های مرتفع تابستانی می‌راندند، جایی که چوپان‌ها برینزا و پنیر بودز می‌ساختند و با ترمبیتا، شیپوری چوبی به درازای حدود سه متر که صدایش در سراسر دره‌ها می‌پیچد، با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند. ترمبیتا هنوز در مراسم خاکسپاری و در کریسمس نواخته می‌شود. چوب در جهت مخالف جریان داشت؛ کنده‌ها به‌هم بسته و از رودخانه‌ی چرموش پایین فرستاده می‌شدند، به‌دست مردانی که معادل منطقه‌ای کابوی‌ها بودند تا آنکه جاده‌ها و کامیون‌ها در دهه‌های پس از جنگ کارشان را تمام کردند. تپه‌ها همچنین اپریشکی‌ها را پرورش دادند، دسته‌های یاغی که مشهورترین رهبرشان الکسا داوبوش در 1745 کشته شد و از آن زمان رابین هود کارپات بوده است.

نخستین چیزی که بیگانگان متوجه آن می‌شوند هنرمندی است. سفال نقاشی‌شده‌ی کوسیو با نقش‌های خراشیده‌ی سبز، زرد و قهوه‌ای در فهرست میراث ناملموس یونسکو قرار دارد. کوسماچ برخی از ظریف‌ترین پیسانکی‌ها را در کل جهان اسلاوی تولید می‌کند، تخم‌مرغ‌های عید پاک با نقش‌های مومی. کنده‌کاری چوب که با مهره و برنج تزیین شده، همه‌چیز را از صلیب گرفته تا بارتکا، یعنی تبر کوچک تشریفاتی که مردی به‌عنوان عصای راه‌رفتن حمل می‌کند، می‌آراید. عروسی‌های هوتسول روزها ادامه دارد و آرکان، رقص دایره‌ای مردان که با همان تبرها اجرا می‌شود، به همان اندازه نمایش استقامت است که هنر عامیانه. کمتر چیزی از این‌ها در حد موزه است. ورخوینا، کوسیو و راخیو شهرهای کارگری‌اند که هنوز برای عروسی این فصل کپتار دوخته می‌شود و گوسفندان هنوز در ماه مه به چراگاه‌های مرتفع برده می‌شوند.