اروتیک ماتیوها

ماتیوها مجار هستند و هرگز ادعا نکرده‌اند که چیز دیگری‌اند. آنچه آنان را متمایز می‌کند، بخش کوچکی از سرزمین است که در آن لبه شمالی دشت بزرگ مجارستان به دامنه جنوبی تپه‌های بوک می‌رسد. آنان همچنین سبکی از پوشاک و گلدوزی دارند که چنان شناختنی است که اغلب نماد کل هنر عامیانه مجارستان به شمار می‌رود. قلب سرزمین آنان شهر مزوکووشد و روستاهای نزدیک تارد و سنت‌ایشتوان است که روی هم ماتیوفلد نامیده می‌شوند. این نام معمولاً به ماتیاش، صورت مجاری ماتیاس، نسبت داده می‌شود. یک داستان محلی آن را به شاه ماتیاس کوروینوس پیوند می‌زند، اما تکرار آن داستان آسان‌تر از اثبات آن است.

دین بود که مرز را ترسیم کرد. ماتیوها در منطقه‌ای که بسیاری از جوامع همسایه‌اش پروتستان اصلاح‌شده بودند، کاتولیک رومی ماندند و نسل‌ها تمایل داشتند در درون جامعه خود ازدواج کنند. این امر گروه را به هم نزدیک نگه داشت و آداب آن را خودتقویت‌گر کرد. جشن‌های کلیسایی، عروسی‌ها و مراسم تدفین تقویم پوشش مردم را تعیین می‌کردند، و کلیسای محلی تا اواخر سده بیستم در مرکز زندگی اجتماعی باقی ماند.

گل سرخ ماتیو

غریبه‌ها بیشتر ماتیوها را از راه گلدوزی‌شان می‌شناسند. نشانه شاخص آن گل سرخی سبک‌پردازی‌شده است که با دیگر گل‌ها و برگ‌ها در میدان‌های متراکمی از قرمز، صورتی، آبی، سبز و زرد فشرده شده است. کارهای نخستین ساده‌تر بودند و رنگ کمتری داشتند. در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم، الگوها بزرگ‌تر، درخشان‌تر و پرازدحام‌تر شدند و از ملافه و روتختی به پیشبند، آستین پیراهن و شال گسترش یافتند. طرح‌ها را طراحان متخصص الگو، که هر یک íróasszony، یعنی زن نویسنده، نامیده می‌شد، روی پارچه می‌کشیدند و سپس گلدوزی می‌شد. کیش یانکو بوری از مزوکووشد به‌عنوان مشهورترین ایشان یاد می‌شود. یک افسانه محلی همه آن گل‌ها را توضیح می‌دهد: شیطان جوانی را ربود و به‌عنوان باج، پیشبندی پر از شکوفه طلب کرد، و چون زمستان بود، معشوقه‌اش آن‌ها را گلدوزی کرد. در سال 2012، یونسکو هنر عامیانه ماتیو را به فهرست میراث فرهنگی ناملموس خود افزود.

این جامه‌های آراسته از دل زندگی سخت برآمد. زمین برای خانواده‌های عادی اطراف مزوکووشد اندک بود و بسیاری از ماتیوها تابستان‌های خود را به‌عنوان کارگر روزمزد درو در املاک دوردست می‌گذراندند. با گسترش این سبک در سراسر مجارستان، گلدوزی به منبع درآمد نقدی واقعی بدل شد. امروز ماتیوها کمابیش مانند دیگر مجارهای شمال شرق زندگی می‌کنند. این لباس هنوز برای جشنواره‌ها، گروه‌های رقص عامیانه و مناسبت‌های کلیسایی بیرون آورده می‌شود، و صنعتگران همچنان گل‌های سرخ را با دست طراحی و گلدوزی می‌کنند.