اروتیک لیپووان‌ها

لیپووان‌ها روس دلتای دانوب هستند: نوادگان مؤمنان قدیمی که اصلاحاتی را که پاتریارک نیکون در دهه‌های 1650s و 1660s بر کلیسای روسیه تحمیل کرد نپذیرفتند و به جای آنکه شیوه صلیب کشیدن خود را تغییر دهند، به فراتر از دسترس تزار رفتند. از اواخر سده هفدهم در زمین‌های عثمانی و مولداویِ پایین‌دست دانوب ساکن شدند و دلتا به سنگر آنان بدل شد. روستاهایی چون Sarichioi، Jurilovca، Carcaliu، Slava Rusă و Mila 23 در شهرستان Tulcea در رومانی همچنان به‌روشنی لیپووانی‌اند، و همچنین Vylkove آن‌سوی مرز در اوکراین، شهری از کانال‌ها که در آن قایق‌ها جای خیابان‌ها را می‌گیرند. جوامع کوچک‌تری در Brăila، Iași، Constanța و بخارست، در چند روستای بوکوفینا و در دو روستای بلغاری، یعنی Kazashko نزدیک Varna و Tataritsa نزدیک Silistra زندگی می‌کنند. خود این نام مورد اختلاف است: برخی آن را به Filippovtsy ردیابی می‌کنند، شاخه‌ای از مؤمنان قدیمی که کشیش نداشت، و برخی دیگر به lipa، یعنی درخت زیزفونی که چوبش را برای تراشیدن شمایل به کار می‌بردند.

ایمان است که آنان را کنار هم نگه می‌دارد. لیپووان‌ها آیین پیش از نیکون را حفظ می‌کنند: صلیب کشیدن با دو انگشت، تقویم یولیانی، آواز تک‌صدایی از کتاب‌های آیینی کهن، سجده‌های کامل بر حصیر کوچک نماز، و lestovka چرمی که با انگشت‌ها شمرده می‌شود به جای تسبیح. مردان ریش می‌گذارند، زیرا چهره تصویر خداست و نباید دستکاری شود. زنان در کلیسا موهای خود را می‌پوشانند و دامن‌های بلند می‌پوشند؛ مردان پیراهن‌هایی با کمربند می‌پوشند که بیرون از شلوار است. تنباکو هنوز نزد دینداران ناپسند است. جامعه بر خط گسل کهنه‌ای دو‌پاره می‌شود. شاخه دارای کشیش از هیئت اسقفی Belokrinitskaya پیروی می‌کند که در سال 1846 در Fântâna Albă در بوکوفینا بنیان نهاده شد، هنگامی که متروپولیتی یونانی به نام Ambrose موافقت کرد اسقفانی برای مؤمنان قدیمی تقدیس کند؛ متروپولیت رومانیایی آن اکنون در Brăila مستقر است. شاخه کوچک‌تر و بی‌کشیش بدون روحانی سرپرستی می‌شود. صومعه‌های Slava Rusă محور زندگی دینی‌اند.

دور از تقویم کلیسایی، لیپووان‌ها نخست ماهیگیر و قایق‌ران‌اند. کانال‌های نی‌زار، قایق کف‌تخت lotca و سوپ ترش ماهی که هر خانواده به شیوه خود می‌پزد، چرخه کار سال را تعیین می‌کنند، و تصادفی نیست که Ivan Patzaichin، پرافتخارترین کانوسوار رومانی، از اهالی Mila 23 و لیپووانی بود. آنان روسی سخن می‌گویند، اما گویشی کهن که با واژه‌های وام‌گرفته از رومانیایی و واژگان کلیسایی آمیخته است؛ لیپووانی‌های جوان‌تر کاملاً دوزبانه‌اند و این زبان در شهرها عقب می‌نشیند. از سال 1990 انجمن روس‌های لیپووان در رومانی کرسی تضمین‌شده پارلمانی این اقلیت را در اختیار داشته و کوشیده است مدارس، گروه‌های کُر و روزه‌ها را زنده نگه دارد.