اروتیک مشچراها

میشچرا قومی فینو-اوغریک بودند که دست‌کم از اوایل قرون وسطا تا حدود قرن شانزدهم در جنگل‌های کاج مرطوب میان رودهای اوکا و کلیازما، در شرق مسکو، زندگی می‌کردند و سرانجام در جمعیت‌های روس و تاتار اطراف خود حل شدند. هیچ‌کس به زبان آنان سخن نمی‌گوید، هیچ‌کس آن را ننوشت، و امروز هیچ جامعه‌ای خود را میشچرا نمی‌نامد. آنچه باقی مانده سرزمینی است که هنوز نام ایشان را بر خود دارد، شماری از نام‌های رودخانه‌ها و روستاها که زبان روسی توضیحی برای آن‌ها ندارد، و جمعیتی دهقانی در ریازان و ولادیمیر که همسایگانشان مدت‌ها پس از آنکه دیگر کسی دلیلش را به یاد نمی‌آورد، همچنان آنان را میشچریاکی می‌نامیدند.

سرزمین ایشان زمین آسانی نبود. دشت‌های پست میشچرا هموار، شنی و نیمه‌غرق‌اند: باتلاق‌های تورب، دریاچه‌های کم‌عمق، رودخانه‌های تیره و کندرو، و کاج بر پشته‌های خشک. این زمین قرن‌ها کشاورزان اسلاو را در حاشیه نگه داشت و به مردمی که از ماهیگیری، شکار و زنبورداری جنگلی زندگی می‌کردند اجازه داد مدت‌ها پس از آنکه خویشاوندانشان در شمال از میان رفته بودند پایداری کنند. «وقایع‌نامهٔ نخستین» ایشان را در میان پرداخت‌کنندگان خراج روس اولیه، همراه با مریا و موروما، برمی‌شمرد و زبان‌شناسان معمولاً ایشان را در کنار این دو، به‌عنوان فینی‌های ولگا و نزدیک‌ترین به ارزیا و موکشا، دو گروه امروزی موردوین، طبقه‌بندی می‌کنند. فراتر از آن، زبان ناشناخته است و تنها از روی نام‌های مکان و واژه‌های پراکنده در گویش‌های محلی روسی بازسازی شده است.

نقطهٔ عطف تعیین‌کننده از استپ آمد، نه از مسکو. فرمانروایان تاتار تا پایان سدهٔ سیزدهم به میانهٔ رود اوکا رخنه می‌کردند و در سال 1452 شاهزادهٔ بزرگ مسکو این ناحیه را به یک تبعیدی اهل قازان سپرد و خانات قاسیموف را بر سرزمین کهن میشچرا بنا کرد. بیش از دو قرن، روستاییان فینی زیر فرمان فرمانروایان تاتار مسلمانی زیستند که خود در خدمت مسکوی ارتدوکس بودند. برخی از میشچرا ارتدوکس و روس شدند. دیگران، بنا بر نظریه‌ای دیرینه، مسلمان و تاتار شدند، که می‌تواند وجود تاتارهای میشار را توضیح دهد، که نامشان بسیار شبیه میشچرا است. خاندان شاهزادگی روس میشچرسکی نسب خود را به یک فرمانروای تاتار آن منطقه می‌رساند، و بدین‌ترتیب این نام قومی سرانجام بر یک نشان اشرافی نشست نه بر یک قوم.

میراث این قوم ادبی و بوم‌شناختی بوده است. طرح‌های کنستانتین پاوستوفسکی از سرزمین میشچرا، باتلاق‌ها و دریاچه‌های آن را به نماد طبیعت وحشی و آرام روسیه بدل کرد، و اکنون دو پارک ملی از آن‌ها حفاظت می‌کنند. سرپوش شاخ‌دار کیچکا و دامن چهارخانهٔ پونیووا زنان روستایی ریازان، و گویش متمایز روستاهای میشچرا، نزدیک‌ترین چیزی هستند که کسی به دیدن یا شنیدن خود این قبیله دست می‌یابد.