اروتیک درولیان‌ها

دروولیان‌ها قبیله‌ای اسلاوی شرقی بودند که از حدود قرن ششم تا دهم میلادی در جنگل‌های پولسیا زیست می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز شمال‌غرب اوکراین و حاشیه جنوبی بلاروس است، و پس از شورشی ناکام در سال 945 در روس کی‌یفی جذب شدند. این نام از واژه derevo به معنای درخت می‌آید: آنان مردم جنگل بودند، در برابر پولیان‌ها که نامشان به معنای مردم دشت است و سرزمین باز اطراف کی‌یف را در شرق آنان در اختیار داشتند. سرزمین دروولیان‌ها پست، مرطوب و انبوه از جنگل بود، با رودهای تتریو، اوژ، اوبورت و استسویا که از آن می‌گذشتند؛ از غرب با رود اسلوچ، جایی که ولینیان‌ها آغاز می‌شد، و از شمال با درگوویچ‌ها هم‌مرز بود. برای شکار، زنبورداری در جنگل و کشاورزی در قطعات پاکسازی‌شده مناسب بود و پوست، عسل و موم تولید می‌کرد که دروولیان‌ها را شایسته مالیات گرفتن می‌ساخت. مرکز اصلی آنان ایسکوروستن بود، که امروز کوروستن نامیده می‌شود. تقریباً همه آنچه درباره‌شان نوشته شده از دشمنانشان است. تاریخ اولیه که راهبان کی‌یف گردآوردند می‌گوید آنان مانند جانوران زندگی می‌کردند، چیزهای ناپاک می‌خوردند و عروس‌ها را کنار آب می‌ربودند به جای آنکه ازدواج کنند. باستان‌شناسی خلاف این را نشان می‌دهد: قلعه‌های تپه‌ای مستحکم، خانه‌های چوبی نیمه‌فرورفته، ابزار آهنی، تدفین‌های سوزانده‌شده زیر تپه‌های کورگان و اقتصادی مستقر که تفاوت چندانی با اقتصاد خود پولیان‌ها ندارد.

این تحقیر هدفی داشت، زیرا دروولیان‌ها بیشتر از اکثر قبایل در برابر کی‌یف مقاومت کردند و سخت‌تر ایستادند. اولگ در سال 883 باج را بر آنان تحمیل کرد: یک پوست سمور سیاه از هر خانوار. آنان پس از مرگ او آن را کنار گذاشتند و ایگور در سال 914 ناچار شد دوباره سرزمینشان را تسخیر کند. در سال 945 ایگور باج خود را گرفت، برای دریافت باج بیشتر بازگشت، و دروولیان‌ها به رهبری امیر خود مال، نزدیک ایسکوروستن او را کشتند. سپس مال به بیوه ایگور، اولگا، پیشنهاد ازدواج داد. پاسخ او یکی از صحنه‌های شاخص تاریخ روس است: دو هیئت نمایندگی کشته شدند، یکی زنده در قایقش به خاک سپرده شد و دیگری در حمام بخار سوزانده شد؛ کشتاری در ضیافت تدفین ایگور رخ داد؛ سپس ایسکوروستن محاصره شد تا آنکه، به روایت تاریخ اولیه، محاصره با رهاکردن پرندگانی به پایان رسید که قطعات آتش‌گرفته را به آشیان‌هایشان زیر سقف کاه‌پوش شهر می‌بردند. این افسانه از آن اولگا است. لایه سوخته در کوروستن اما واقعی است. آنچه پس از آن آمد از انتقام مهم‌تر بود: اولگا غارت‌های نامنظم برای گرفتن باج را با سهمیه‌های ثابت و ایستگاه‌های منظم جمع‌آوری جایگزین کرد، که نخستین نمونه از اداره دولتی بود، و قبیله به ایالتی تبدیل شد که به شاهزادگان کی‌یف سپرده شد. سرزمین دروولیان‌ها برای آخرین بار به عنوان قلمروی متمایز در سال 1136 نام برده شده است. پس از آن دروولیان‌ها در جمعیت اوکراینی پولسیا حل شدند، که گویش‌ها و آداب عامیانه‌شان هنوز فرهنگ جنگلی را حمل می‌کند که راهبان کی‌یف وانمود می‌کردند تحقیرش می‌کنند.