اروتیک اسلووینسی‌ها

اسلوینسی‌ها اسلاوهای لوتری کرانهٔ بالتیک بودند و امروز دیگر وجود ندارند. آنها در رشته‌ای باریک از دهکده‌های ماهیگیری میان دریاچهٔ Gardno و دریاچهٔ Łebsko زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که پیش‌تر پومرانیای دورتر نام داشت و اکنون شمال لهستان است، و طی قرن بیستم به‌تدریج محو شدند؛ بخشی از آنها در آلمان و بخشی در لهستان جذب شد. نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده‌شان کاشوبی‌ها هستند که شاید بتوان گفت اسلوینسی‌ها همواره لبهٔ شمال‌غربی آنها بوده‌اند. آنچه آنها را از کاشوبی‌ها جدا می‌کرد کلیسا بود، نه تبار. هنگامی که پومرانیا در دههٔ 1530 به اصلاح دینی گروید، دهکده‌های اطراف Smołdzino و Kluki هم با آن همراه شدند، در حالی که کاشوبی‌های جنوب و شرق کاتولیک ماندند، و همین یک واقعیت شرایط چهارصد سال بعد را تعیین کرد: جیبی پروتستان با زبان اسلاوی درون یک دولت پروتستان پروسی، که با مذهب از جهان کاشوبی‌ای که در بقیهٔ چیزها شبیهش بود جدا افتاده بود و نهادهایی که به آن خدمت می‌کردند آن را پیوسته به سوی آلمانی می‌کشاندند. آنها در دو دریاچه و دریای پشت تپه‌های ماسه‌ای ماهیگیری می‌کردند، تورب می‌بریدند و بر زمین شنی‌ای کار می‌کردند که بازده بسیار کمی داشت. این نام تا حدی ساختهٔ بیرونیان است. الکساندر هیلفردینگ، اسلاوشناس روسی که در سال 1856 در امتداد ساحل سفر کرد، ثبت کرد که مردم خود را Słowińcy می‌نامند و این واژه را وارد گردش علمی کرد؛ آلمانی‌های اطرافشان آنها را Lebakaschuben یعنی کاشوبی‌های لبا می‌نامیدند.

زبان اسلوینسی یک زبان لخی بود، یعنی از همان شاخهٔ اسلاوی غربی که لهستانی، کاشوبی و پولابیِ منقرض‌شدهٔ کرانهٔ الب را پدید آورد. این زبان ویژگی‌هایی را حفظ کرده بود که توجه اسلاوشناسان را جلب می‌کند، از جمله کشش مصوت‌ها و تکیه‌ای که جابه‌جا می‌شد و روی هجای ثابتی نمی‌نشست. زندگی نوشتاری آن اندک بود اما واقعی: جماعت‌های لوتری این منطقه از کتاب‌های عبادی با رنگ‌وبوی پومرانیایی استفاده می‌کردند، از جمله یک کتاب سرود که Szymon Krofey در سال 1586 منتشر کرد و یک کتاب آموزش دینی که Michał Mostnik، کشیش Smołdzino، در سال 1643 ترجمه کرد. در سدهٔ نوزدهم آلمانی منبر و کلاس درس را گرفت و زبان اسلوینسی همراه با آنها رفت. تا زمانی که Friedrich Lorentz در آغاز سدهٔ بیستم دستور زبان و فرهنگ لغت اسلوینسی را تهیه کرد، او تنها چند گویشور سالخورده را ثبت می‌کرد و دستور زبان بیش از آنها زنده ماند. جنگ بقیه را تمام کرد. در سال 1945 کرانه لهستانی شد، و خانواده‌هایی که هنوز آنجا بودند و پس از نسل‌ها پروتستان و آلمانی‌زبان بودند، از سوی مقامات تازه به‌عنوان آلمانی طبقه‌بندی شدند؛ تا دههٔ 1970 بیشتر آنها به آلمان غربی رفته بودند. سرزمینی که آنها در آن کار می‌کردند، یعنی ماسه، نی، تورب و تپه‌های ماسه‌ای که هر سال چند متر به درون خشکی می‌خزند، امروز یک پارک ملی است که نام آنها را دارد، و روستای Kluki موزه‌ای روباز از خانه‌هایی را نگه می‌دارد که در آنها زندگی می‌کردند.