اروتیک کریاشن‌ها

کریاشن‌ها تاتارهایی هستند که به کلیسا می‌روند، و در سرزمین ولگا همین یک واقعیت بقیهٔ زندگی آنان را سامان داده است. آنان به زبان تاتاری سخن می‌گویند، تاریخ روستاهای تاتاری را حفظ کرده‌اند، و مسیحیان ارتدکس‌اند که فرزندان خود را غسل تعمید می‌دهند و آیین عبادت را به زبان خودشان می‌شنوند. این نام همان واژهٔ روسی به معنای «تعمیدیافته» است که به شکل keräşen به تاتاری درآمده و فرسوده شده است: برچسبی برآمده از دفترهای ثبت گروش به مسیحیت که در طول نسل‌ها به یک قوم بدل شد. روستاهای آنان در تاتارستان قرار دارند و به باشقیرستان، اودمورتیا و مناطق کیروف، سامارا و چلیابینسک کشیده می‌شوند؛ زمین‌های کشاورزی در کنار رود کاما و رودخانه‌های کوچک‌تری که به آن می‌ریزند، هرچند امروز به همان اندازه کریاشن‌ها در قازان و ناب‌ریژنیه چلنی زندگی می‌کنند که در روستاها. گفتار آنان گویشی از زبان تاتاری، یعنی یکی از زبان‌های ترکی قیپچاقی، است که هر گویشور تاتاری بی‌درنگ آن را می‌فهمد، اما به‌وضوح از واژگان عربی و فارسی که با اسلام وارد زبان شد کم دارد؛ برای واژه‌های دینی از ریشه‌های ترکی ساخته‌اند یا از روسی وام گرفته‌اند. این جامعه خط فاصلی درونی میان «تعمیدیافتگان کهن» قائل است، کسانی که در نسل‌های پس از سقوط قازان به دست مسکو در ۱۵۵۲ گرویدند، و «تعمیدیافتگان نو»، که در جریان لشکرکشی‌های سدهٔ هجدهم به کلیسا فشار آورده شدند و بیشترشان به محض آنکه قانون ۱۹۰۵ اجازه داد، به اسلام بازگشتند.

سواد آنان دیر و با خطی غیرمنتظره به دست آمد. در دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ میلادی، نیکولای ایلمینسکی، دانشمند قازانی، الفبای سیریلیک برای زبان تاتاری ساخت، انجیل‌ها و آیین عبادت را به آن ترجمه کرد و معلمان و کشیشان کریاشن را تربیت کرد که واسیلی تیموفیف نخستین ایشان بود. بنابراین کریاشن‌ها حدود هفتاد سال پیش از آنکه تاتارستان این خط را با فرمان بپذیرد، زبان خود را با سیریلیک می‌خواندند و می‌نوشتند، و این تلاش برای آنان سنت مدرسه‌ای و روحانیتی ویژه به جا گذاشت. شمارش آنان بحث طولانی دیگری بوده است. سرشماری شوروی در ۱۹۲۶ آنان را جداگانه ثبت کرد و بیش از صد هزار نفر برآورد شد؛ هر سرشماری بعدی آنان را تا سال ۲۰۰۲ در مجموع تاتارها ادغام کرد، تا آنکه شمارش جداگانه در قازان به مناقشه‌ای عمومی بر سر این پرسش تبدیل شد که آیا آنان قومی‌اند یا یک آیین دینی. آمارهای اخیر حدود سی هزار نفر است و سازمان‌های کریاشن می‌گویند رقم واقعی چند برابر آن است. زندگی روزمره کمتر محل مناقشه است: Pitrau، جشن روز پطرس در ژوئیه که هزاران نفر را به روستای Zyuri برای کشتی و مسابقه اسب می‌کشاند؛ Nardugan، نمایش نقابدار زمستانی که در این منطقه از هر دو آیین کهن‌تر است؛ سربندهای زنان شوهردار و زیورهای سینه که با ردیف‌های سکه‌های نقره زره‌پوش شده‌اند؛ گورستان‌های روستایی که جدا از گورستان‌های مسلمانان و روس‌ها نگه داشته می‌شوند؛ و گروه‌های سرود که خدمت ارتدکس به زبان تاتاری را چیزی کرده‌اند که سفر برای شنیدنش ارزش دارد.