اروتیک روماهای کریمه

رومای کریمه قومی غجری و مسلمان‌اند و تاریخشان بیش از بیشتر رومای دیگر به تاتارهای کریمه گره خورده است. قرن‌ها در دنیای تاتاری این شبه‌جزیره زندگی کردند. آنان افزون بر زبان خودشان، به تاتاری کریمه سخن می‌گفتند، از تقویم دینی یکسانی پیروی می‌کردند و از جمله نوازندگانی بودند که برای جشن‌های عروسی تاتارها استخدام می‌شدند. تاتارها آنان را çingene می‌نامند. رومای دیگر در اتحاد جماهیر شوروی سابق آنان را شاخه‌ای جدا می‌دانند که با دین، گویش و وابستگی دیرینه‌شان به یک شبه‌جزیرهٔ کوچک در دریای سیاه متمایز می‌شوند.

نیاکانشان از بالکان و از میان جهان عثمانی آمدند و در حالی که خانات کریمه هنوز بر آن فرمان می‌راند، در کریمه ساکن شدند. زبان رومی‌شان زبانی هندوآریایی است که قرن‌ها پیش از جنوب آسیا بیرون رفته است. این زبان به گروه گویش‌های بالکانی تعلق دارد و پر از واژه‌های وامی از تاتاری کریمه و ترکی است. اسلام آنان سنی است و بسیار شبیه اسلام همسایگانشان است: پسران ختنه می‌شوند، عید قربان (Kurban Bayram) جشن گرفته می‌شود و آیین‌های دینی مناسبت‌های خانوادگی را شکل می‌دهد. بیشتر رومای کریمه در شهرها و روستاها زندگی یکجانشین داشتند و از صنایع دستی، تجارت و موسیقی معاش می‌کردند.

قرن بیستم دو بار بر آنان تاخت. هنگامی که نیروهای آلمانی در سال 1941 کریمه را اشغال کردند، واحدهای کشتار از نوع Einsatzgruppe D همراه با یهودیان و کریمچاک‌ها، رومی‌ها را تیرباران کردند. برخی از رومای کریمه با خود را تاتار جا زدن جان سالم به در بردند و دین اسلام و تسلط آنان به تاتاری این امر را ممکن ساخت. سه سال بعد، دولت شوروی همان همپوشانی را علیه آنان به کار گرفت. در ماه مه 1944 بسیاری از رومی‌هایی که به‌عنوان تاتار ثبت شده بودند، همراه با تاتارهای کریمه سوار قطار شدند و به ازبکستان و دیگر نقاط آسیای مرکزی تبعید شدند. آنان دهه‌ها نتوانستند بازگردند، پس خانواده‌ها زندگی خود را در تبعید از نو ساختند یا به جای آن در جنوب اوکراین و جنوب روسیه ساکن شدند.

امروز رومای کریمه جامعه‌ای کوچک و پراکنده‌اند. از سال 2014 میان شبه‌جزیرهٔ کریمه تحت کنترل روسیه و خاک اصلی اوکراین تقسیم شده‌اند و در سراسر روسیه و آسیای مرکزی خویشاوند دارند. بسیاری روزانه از روسی یا اوکراینی به‌کار می‌برند و گویش کهن در برخی خانواده‌ها باقی مانده و در برخی دیگر کم‌رنگ شده است. خود هویت اما پایدار مانده است: رومی به تبار، مسلمان به ایمان، کریمه‌ای به یاد.