اروتیک پوماک‌ها

پوماک‌ها با قالب‌های مرتبی که دولت‌های ملی بالکان ترجیح می‌دهند جور درنمی‌آیند: به زبانی اسلاوی نزدیک به بلغاری سخن می‌گویند و مسلمان‌اند. سرزمین اصلی آنان کوه‌های رودوپ است، رشته‌ای از جنگل‌های کاج و دره‌های عمیق رودخانه‌ها که مرز میان بلغارستان و یونان را در بر می‌گیرد، و جامعه‌های کوچک‌تری پیرامون لوِوِچ و تتوِن در مرکز بلغارستان دارند. زندگی روستایی در این مناطق مدت‌ها بر تنباکو، گوسفند و چوب می‌گذشت، با مسجد در مرکز روستا و کشتزارهای کوچکی که بر شیب‌های تند کنده شده بود. در سوی یونانی، پیرامون گزانتی و کوموتنی، پوماک‌ها به اقلیت مسلمان تراکیه تعلق دارند که در پیمان لوزان ۱۹۲۳ به رسمیت شناخته شد. اما امروز بیشتر پوماک‌ها در ترکیه زندگی می‌کنند و از خانواده‌هایی‌اند که از اواخر قرن نوزدهم در موج‌های پی‌درپی از بلغارستان گریختند. گفتارشان به گویش‌های رودوپی زبان بلغاری تعلق دارد، از کهن‌ترین گونه‌های اسلاوی جنوبی، و در یونان معمولاً فقط پوماک نامیده می‌شود. پوماک‌های آنجا غالباً با سه زبان بزرگ می‌شوند: گویش خانه، ترکی در مدارس اقلیت و یونانی از دولت. این لایه‌لایی بودن بازتاب بحثی درازمدت درباره هویت آنان است. بلغارستان آنان را بلغاری‌های مسلمان می‌داند، بسیاری در یونان و ترکیه خود را ترک می‌دانند و دیگران اصرار دارند که پوماک ملتی جداگانه‌اند یا خود را ساده‌تر مسلمان می‌خوانند. حتی منشأ این نام نامطمئن است و همه کسانی که این نام می‌تواند توصیفشان کند، آن را نمی‌پسندند.

پوماک‌ها مسلمانان سنی‌مذهب‌اند و اینکه نیاکانشان در دوران عثمانی چگونه مسلمان شدند هنوز مورد بحث است: تاریخ‌های ملی بلغاری مدت‌ها بر این تأکید داشتند که این کار با شمشیر انجام شد، در حالی که بسیاری از مورخان تحولی کندتر را توصیف می‌کنند که در طول نسل‌ها پخش شد. تاریخ معاصر فشار سنگینی بر آنان وارد کرده است. پس از جنگ روسیه و عثمانی در ۱۸۷۷ و ۱۸۷۸، روستاهای اطراف تامراش حکومت تازه به رهبری مسیحیان را نپذیرفتند و چند سال خودشان اداره امور را به دست گرفتند. در جریان جنگ‌های بالکان، مقامات بلغاری روستاهای پوماک را دسته‌جمعی غسل تعمید دادند، کارزاری که زود معکوس شد، و سپس موج‌های بعدی در دهه ۱۹۴۰ و بار دیگر در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نام‌های بلغاری را بر کل اجتماعات تحمیل کرد. در یونان، روستاهای پوماک در منطقه مرزی محدودی قرار داشتند که فقط با مجوز می‌شد وارد آن شد، تا اواسط دهه ۱۹۹۰. ایمان و خانواده ریتم زندگی روستایی را تعیین می‌کنند: رمضان، عید قربان، جشن‌های ختنه و عروسی‌هایی که روستا را چند روز پر می‌کند. در ریبنوفو، در غرب کوه‌های رودوپ بلغارستان، عروس‌های زمستانی هنوز با صورت‌های سفیدرنگ و آراسته به پولک‌های رنگی به میهمانان معرفی می‌شوند و در حین نمایش چشمانشان را بسته نگه می‌دارند.