اروتیک خودها

چودها خود را چک می‌دانند و چنین هم می‌گویند، اما دست‌کم هفتصد سال است که چیزی محدودتر هم بوده‌اند: مردم چودسکو، رشته‌ای از روستاها پیرامون شهر دومازلیتسه در جنوب‌غربی بوهمیا، جایی که جنگل بوهمیایی در امتداد مرز با باواریا کشیده شده است. آنچه آنان را متمایز می‌کرد یک شغل بود. پادشاهان بوهمیا مراقبت از گذرگاه‌های جنگل و جاده تجاری ورودی از باواریا را به آنان سپرده بودند. این نام معمولاً به فعل چکی chodit به معنای راه رفتن نسبت داده می‌شود، به‌خاطر گشت‌هایی که می‌زدند. در ازای این خدمت، آنان به تاج پاسخ می‌دادند نه به یک ارباب محلی، از رعیت‌داری معمول معاف بودند، سلاح حمل می‌کردند و پرچم ویژهٔ خود را با نقش سر سگ برمی‌افراشتند. همسایگان آنان را psohlavci یعنی «سرسگ‌ها» می‌نامیدند و این لقب بر آنان ماند. این ترتیب از قرن هفدهم جان سالم به در نبرد. پس از پیروزی هابسبورگ‌ها بر طبقات بوهمیا، تاج روستاهای چود را به خانواده لامینگر فروخت؛ آنان منشورهای کهن را کاغذ مرده می‌شمردند و با چودها همچون هر رعیت دیگری رفتار می‌کردند. روستاها دهه‌ها برای حقوق خود در دادگاه جنگیدند، باختند و در سال 1693 شوریدند. سخنگوی آنان، یان سلادکی کوزینا از اوویزد، در سال 1695 در پلزن به دار آویخته شد. سنت بر این است که او پیش از مرگ، ارباب خود ولف ماکسیمیلیان لامینگر را که با نام لومیکار در یادها مانده است، ظرف یک سال و یک روز به داوری خدا فراخواند و لامینگر حدود یک سال بعد مرد. آلویس ییراسک این داستان را در دهه 1880 به رمان Psohlavci تبدیل کرد، کوزینا قهرمان ملی شد و یادمان او هنوز بر تپه هرادک بالای روستاها برپاست.

چودها ادعا نمی‌کنند ملتی جدا هستند. آنان به زبان چکی سخن می‌گویند، زبانی اسلاوی غربی، در گویشی که دیگر چک‌ها به‌سرعت آن را تشخیص می‌دهند، و نویسندگان محلی و گروه‌های فولکلور آن را زنده نگه می‌دارند. این منطقه از نظر تاریخی کاتولیک رومی است و تقویم کلیسای محلی هنوز جشن‌های روستاها را شکل می‌دهد، هرچند زندگی روزمره در اینجا تقریباً همان‌قدر غیردینی است که در بقیه کشور. آنچه این هویت را یکپارچه نگه می‌دارد آداب و رسوم است: نی‌انبان چودی یا dudy که صدای ممتد آن موسیقی رقص محلی را همراهی می‌کند؛ koláče گرد چودی که رویش دانه خشخاش، لور شیرین و مربای غلیظ آلو ریخته می‌شود؛ و جشنواره چودها در دومازلیتسه هر ماه اوت، زمانی که لباس‌های محلی از انبار بیرون می‌آیند و شهر از گروه‌های موسیقی پر می‌شود. مرز همچنان آنان را شکل داده است. قرن‌ها چودها این تپه‌ها را با همسایگان آلمانی‌زبان شریک بودند و از 1948 تا 1989 در لبه پرده آهنین زیستند، بار دیگر مردمی مرزنشین.