اروتیک اوکراینی‌ها

اوکراینی‌ها مردمی اسلاو شرقی هستند که هویتشان کمتر از انزوا، بیشتر از قرار گرفتن در یکی از پرتنش‌ترین مرزهای اروپا شکل گرفته است: کریدور هموار و طولانی‌ای که استپ به جنگل می‌رسد، جایی که لهستان کاتولیک زمانی به شرق فشار آورد و موسکوی ارتدوکس به غرب، و جایی که مسیرهای تجارت دریای سیاه به کمربند غلات رسید. نتیجه، ملتی است که قرن‌ها خود را در برابر فشار از هر سو تعریف کرده، و فرهنگی که برای هر کسی که مدتی در وارسو و مسکو گذرانده و دریافته که در هیچ‌کدام نیست، کاملاً متمایز به نظر می‌رسد.

زبان اوکراینی اسلاوی است و تا حدی با روسی و بلاروسی قابل فهم متقابل است، اما تفاوت‌ها ظاهری نیستند: واژگان، تغییرات مصوت‌ها و نظام آوایی نرم‌تر آن را متمایز می‌کند، و واژه‌های وام‌گرفته از لهستانی، قرن‌ها زیست در درون کشورمشترک لهستان و لیتوانی را آشکار می‌سازند. در بیشتر دوره‌های امپراتوری و شوروی، این زبان سرکوب می‌شد، از چاپ منع می‌گشت، یا لهجه‌ای روستایی خوانده می‌شد؛ بقای آن بیش از هر چیز مدیون روستا و سنت ادبی پایداری است که حول چهره‌هایی چون تاراس شوچنکو شکل گرفت، کسی که شعرش هنوز در تصویر ملی از خود تقریباً نقش کتاب مقدس را دارد.

دین در اکثریت قریب به اتفاق مسیحی شرقی است، اما بر اساس خطوطی تقسیم شده که اهمیت دارند. کلیسای ارتدوکس اوکراین (که اکنون در بیشتر موارد خودمختار است و در سال 2019 از مسکو جدا شد) مرکز و شرق را در اختیار دارد، در حالی که کلیسای کاتولیک یونانی اوکراین (شرقی در آیین، اما در شرکت با روم) غرب، به‌ویژه گالیسیا را پشتیبانی می‌کند. این دو قابل جایگزینی نیستند؛ آن‌ها با تجربه‌های تاریخی متمایز زیر حکومت هابسبورگ در برابر حکومت روسیه مطابقت دارند و هنوز حساسیت‌های منطقه‌ای را رنگ می‌زنند.

زیرگروه‌ها این جغرافیا را بازتاب می‌دهند. پولشوک‌های مناطق باتلاقی شمال، هوتسول‌ها و لمک‌های کارپات، و میراث قزاقی استپ مرکزی و جنوبی، هرکدام گویش، پوشش و موسیقی خاص خود را دارند؛ آوازهای چندصدایی هوتسول و تصنیف‌های حماسی دوما قزاقی به دو جهان متفاوت تعلق دارند. میراث قزاقی به‌ویژه در اسطوره ملی برجسته است: سنت خودگردانی مسلحانه در مرز استپی، که اوکراینی‌ها هر وقت بخواهند درباره هویت خود سخن بگویند به آن بازمی‌گردند.

پراکندگی اوکراینی‌ها بزرگ و کهن است و در امواج پیاپی شکل گرفته است: مهاجرانی که از اواخر قرن نوزدهم در دشت‌های کانادا و برزیل مستقر شدند، آوارگان پس از جنگ جهانی دوم، کارگران مهاجر به ایتالیا و پرتغال، و جدیدترین موج خروج که با جنگی که در سال 2022 آغاز شد برانگیخته شد. جوامع در کانادا و آرژانتین زبان و آیین را به مدت چهار نسل حفظ کرده‌اند، و این خود واقعیتی است درباره شیوه سازمان‌دهی اوکراینی‌ها در خارج: از طریق کلیسای محلی، سالن فرهنگی و مدرسه شنبه‌ها.