اروتیک درگوویچ‌ها

دِرِگوویچ‌ها اتحادیه‌ای قبیله‌ای از اسلاوهای شرقی در باتلاق‌های پریپیات بودند، در جایی که امروز جنوب بلاروس و کرانه شمالی پولسیای اوکراین است. آنان از حدود قرن نهم در متون تاریخی ظاهر می‌شوند و تا اواسط قرن دوازدهم دیگر در آن‌ها دیده نمی‌شوند. هیچ‌کس آنان را نابود نکرد. سرزمینشان به چیزهای دیگری بدل شد: امیرنشین توروف و پینسک در جنوب، و نفوذ پولوتسک در شمال، و خود این مردم از نیاکان بلاروس‌های امروزی به شمار می‌روند.

این نام توصیفی از زمین است. از واژه‌ای اسلاوی به معنای باتلاق گرفته شده و سالنامه‌نویسانی که آن را به کار بردند، منظورشان مردمی بود که در آن زندگی می‌کردند: سرزمین آب‌های راکد، بیشه‌های توسکا و پشته‌های شنی که چند فوت بالاتر از خط سیل‌گیر قرار داشتند. این جغرافیا بیش از هر فرمانروایی آنان را تعریف می‌کرد. روستاها بر جزیره‌های خشک و تراس‌های رودخانه‌ها بنا می‌شدند، سفر در تابستان با قایق و در زمستان بر روی یخ انجام می‌شد، و باتلاق ارتش‌ها را مطمئن‌تر از یک دیوار دفع می‌کرد. سالنامه‌ی نخستین آنان را میان پریپیات و دوینای غربی جای می‌دهد و بی‌آنکه توضیح دهد، یادآور می‌شود که پیش از آنکه کی‌یف در قرن دهم جذبشان کند، امیرنشین مستقل خود را داشتند.

به زبان یکی از گویش‌های اسلاوی شرقی کهن سخن می‌گفتند که به اندازه‌ای به کریویچ‌ها در بالادست و درولیانی‌ها در آن‌سوی رودخانه نزدیک بود که نیازی به مترجم نبود. در شمال غربی آنان متکلمان زبان‌های بالتیک زندگی می‌کردند و آن مرز کهن و نفوذپذیر بود که امروز بیشتر در نام مکان‌ها خوانده می‌شود. مسیحیت به این منطقه از نظر معیارهای محلی زود رسید؛ در قرن یازدهم اسقفی در توروف مستقر شد و در قرن دوازدهم، این شهر کیریل توروفی را پرورد که موعظه‌هایش از بهترین نثرهایی است که به این زبان باقی مانده است. آیین‌های پیشین زیر این دین ناپدید نشدند، بلکه به تقویم کشاورزی و زندگی خانگی منتقل شدند و قرن‌ها در آنجا ماندند.

روشن‌ترین چیزی که از خود به جا گذاشتند زیورآلات است. گورهای دِرِگوویچ‌ها دانه‌های بزرگ توخالی از نقره یا برنز را در بر دارند که با دانه‌های ریز دانه‌دانه‌ای پوشیده شده‌اند؛ دانه‌های بسیار کوچکی که روی تمام سطح لحیم شده‌اند. این نوع چنان پیوسته در این قلمرو یافت می‌شود و چنان کم در بیرون از آن، که باستان‌شناسان از آن برای ترسیم مرزهای این قبیله بر نقشه بهره می‌برند. مردمی که به نام یک باتلاق خوانده شده‌اند، نه قرن بعد، با برخی از ظریف‌ترین کارهای فلزی سرزمین‌های روس شناخته می‌شوند.