اروتیک مجارهای سیاه

ماگیارهای سیاه، یا مجارهای سیاه، شاخه‌ای از ماگیارها بودند که از سده نهم تا اوایل سده یازدهم میلادی در سالنامه‌ها ظاهر می‌شوند. آنان نخست در دشت‌های شمال دریای سیاه زیستند و بعدها در حوضه کارپات، در آنچه امروز مجارستان نامیده می‌شود. تا زمان شاه استفان یکم، در پادشاهی مسیحی مجارستان جذب شده بودند و هر نسلی که از آنان بر جای مانده باشد امروز صرفاً مجار به شمار می‌آید. از سنت‌های آنان چیزی باقی نمانده است. آنچه آنان را متمایز می‌کند یک نام است: نویسندگان کیف و اروپای غربی یک گروه از مجارها را سیاه نامیدند، و هیچ‌یک از آنان توضیح نداد که از این واژه چه منظوری داشتند.

سالنامه اولیه روس هم اوگری‌های سفید و هم اوگری‌های سیاه را نام می‌برد. آدمار شابانی، راهب فرانسوی سده یازدهم، نوشت که مبلغ آلمانی برونوی کوئرفورت در میان مجارهای سیاه موعظه می‌کرد. سودمندترین سرنخ از قسطنطنیه می‌آید. امپراتور کنستانتین هفتم کابارها را توصیف کرد، سه تیره که علیه خاقانات خزر شوریدند، شکست خوردند و به اتحادیه ماگیارها پیوستند، جایی که در جنگ در صدر قرار داشتند. او می‌افزاید که آنان زبان خزری را به ماگیارها آموختند و در روزگار او هر دو زبان در میانشان به کار می‌رفت. بسیاری از مورخان بر این باورند که کابارها و مجارهای سیاه یک گروه بوده‌اند. دیگران این رنگ را همان‌طور می‌خوانند که اقوام دشت‌نشین اغلب به کار می‌بردند، یعنی برای نشان دادن یک جهت قطب‌نما یا رتبه‌ای پایین‌تر. بر پایه این خوانش، سیاه شاخه‌ای جوان‌تر یا حاشیه‌ای را توصیف می‌کند، نه قومی جداگانه.

اگر آنان کابار بودند، در آغاز به زبانی خزری سخن می‌گفتند و سپس به زبان مجاری روی آوردند، زبانی اوگری از خانواده اورالی که هنوز در برابر زبان‌های اسلاوی، ژرمنی و رومانس پیرامونش متمایز مانده است. دین آنان پیش از گرویدن به مسیحیت نیز به همان اندازه دشوار تعیین است. باورهای نخستین ماگیارها به‌خوبی ثبت نشده‌اند و سرزمین‌های خزری که کابارها پشت سر گذاشتند، یهودیان، مسلمانان، مسیحیان و بت‌پرستان را یک‌جا در خود جای می‌داد.

محل سکونت آنان در درون مجارستان هنوز مورد بحث است. برخی پژوهشگران آنان را در جنوب، در اطراف پچ، جایی که استفان در ۱۰۰۹ اسقف‌نشینی تأسیس کرد، قرار می‌دهند. بر پایه این دیدگاه، آنان منطقه‌ای بت‌پرست یا نیمه‌مسیحی بودند که پادشاهی آن را زیر یک تاج و یک کلیسا درآورد. دیگران آنان را جای دیگری قرار می‌دهند و شواهد این مسئله را حل نمی‌کند. به هر روی، در دهه‌های نخست سده یازدهم از سوابق ناپدید می‌شوند. این نام در بحث‌ها درباره شمار اقوام و زبان‌هایی که در شکل‌گیری مجارها سهیم بودند باقی مانده است.