اروتیک گرجی‌ها

گرجی‌ها خود را Kartvelebi می‌نامند و کشورشان را Sakartvelo؛ نامی که بقیه جهان هرگز کاملاً نپذیرفته‌اند. آنان در پهنه‌ای از زمین میان قفقاز بزرگ و کوچک زندگی می‌کنند، با دریای سیاه در غرب و دیواره‌ای کوهستانی و سخت در شمال که آنان را از روسیه جدا می‌کند. جغرافیا اهمیت دارد: گرجستان کشوری کوچک است، اما آن‌قدر دره‌های متعدد دارد که زیرگروه‌های قومی متمایزی در فاصله چند ساعت رانندگی از یکدیگر شکل گرفته‌اند. مینگرلی‌ها در دشت‌های غربی به زبانی سخن می‌گویند که با گرجی خویشاوندی نزدیک دارد، اما با آن متقابلاً قابل فهم نیست. سوان‌ها در روستاهای مرتفع شمال‌غرب به سومین زبان کارتولیایی سخن می‌گویند و تا عصر جدید برج‌های سنگی دفاعی را در حیاط خانه‌هایشان برپا نگه داشته‌اند. آجاری‌ها در کرانه جنوب‌غربی گرجی‌هایی هستند که در دوران حکومت عثمانی مسلمان شدند و همچنان مسلمان مانده‌اند. توشتی‌ها و جامعه کوچک Bats ارتفاعات شرقی را در اختیار دارند. اینان به معنای معمول، اقلیت درون گرجستان نیستند، بلکه گرجی‌اند، با زبان و خلق‌وخوی خاص خود.

زبان گرجی در خانواده زبانی مستقل خود، یعنی کارتولیایی، جای دارد و هیچ خویشاوند اثبات‌شده‌ای خارج از قفقاز ندارد. این زبان با خط Mkhedruli نوشته می‌شود، خطی گرد که هیچ ارتباطی با خط سیریلیک، یونانی یا لاتین ندارد و از معدود خط‌های جهان است که یونسکو آن را به‌عنوان عنصری از میراث خود به رسمیت شناخته است. گرجستان در اوایل قرن چهارم میلادی مسیحیت را پذیرفت و از کهن‌ترین کشورهای مسیحی جهان شد؛ کلیسای ارتودوکس گرجی همچنان نیرویی نهادی و مؤثر است و پاتریارک آن پیوسته در نظرسنجی‌های کشور از معتمدترین چهره‌هاست. تعطیلات مذهبی هنوز تقویم روستاها را سامان می‌دهد و ساخت کلیسا با سرعتی ادامه دارد که ربطی به گردشگری ندارد.

دو واقعیت فرهنگی وجود دارد که ارزش دانستن دارند، چون اغلب به‌صورت کاریکاتوری بازنمایی می‌شوند. نخست شراب: گرجی‌ها نزدیک به هشت هزار سال است که شراب را در خمره‌های گلی مدفون به نام qvevri می‌سازند، و این شیوه بی‌وقفه ادامه یافته است؛ این میراث احیاشده نیست، بلکه صنعتی پیوسته است. دوم supra، یعنی ضیافت رسمی که tamada، یعنی سرپرست نوشانوش، آن را اداره می‌کند؛ نطق‌هایش طولانی‌اند، پله‌پله و به ترتیب بالا می‌روند و به‌عنوان یک قالب ادبی جدی گرفته می‌شوند. میزبانی در گرجستان آیین‌مند است نه اتفاقی؛ رد کردن یک نطق کنشی اجتماعی با بار معنایی است. گرجستان امروز نیز کشوری است که جراحت‌های اخیر شکلش داده‌اند: جنگ 2008 با روسیه و از دست رفتن کنترل مؤثر بر آبخازیا و اوستیای جنوبی، پاره‌های تاریخی بی‌اهمیت نیستند، بلکه واقعیت‌های سیاسی زنده‌ای‌اند که روحیه ملی را تعیین می‌کنند.