اروتیک رومانیایی‌ها

رومانیایی‌ها دورافتاده‌ترین عضو شرقیِ جهانِ رومانس‌زبان‌اند: ملتی لاتینی‌زبان که در تنگنای همسایگان اسلاو، مجار و ترک‌تبار قرار گرفته و تقریباً هزار مایل سرزمین غیررومانس آن‌ها را از خویشاوندان زبانی‌شان جدا می‌کند. زبانشان از لاتینی‌ای سرچشمه می‌گیرد که مستعمره‌نشینان رومی پس از فتح تراژان در آغاز سده‌ی دوم به داکیا بردند، و بقای آن در بیش از هزار سال استقرار اسلاوها در پیرامونش یکی از معماهای واقعی زبان‌شناسی تاریخی اروپاست. رومانیایی امروز هنوز ویژگی‌های دستوری لاتینی را نگه داشته که فرانسه و ایتالیایی از دست داده‌اند، و در همان حال حجم سنگینی از واژگان اسلاوی را در اصطلاحات دینی، کشاورزی و خانگی جذب کرده است. هنگام شنیدن آن، یک اسپانیایی استخوان‌بندی‌اش را درمی‌یابد و یک بلغاری گوشتش را.

سرزمین مادری میان دو کشور گسترده است: خود رومانی و جمهوری مولداوی، که در آن به همان زبان زیر پرچم دولتی دیگری سخن گفته می‌شود؛ جدایی‌ای که حاصل ترسیم مرزها در سده‌های نوزدهم و بیستم است و نه گسستی فرهنگی. در درون رومانی، مناطق تاریخی کهن هنوز هویت را شکل می‌دهند: والاکیا و مولداوی در دشت‌ها، ترانسیلوانیا که کارپات‌ها گرداگردش را گرفته‌اند، به‌علاوه بانات، اولتنیا، ماراموروش و دوبروجا، که هرکدام رنگ‌وبوی گویشی، آشپزی و عادات معماری خاص خود را دارند. کمان کارپات بر همه‌چیز چیره است: ستون فقرات کشور است، دلیل آن است که روستاهای ترانسیلوانیا مدت‌ها پس از مدرن‌شدن دشت‌ها اشکال فولکلوریِ کهن‌تر را حفظ کردند، و دلیل آن است که کلیساهای چوبی با سقف‌های بلند و نوک‌تیز در شمال به‌عنوان یک هنر دستی منطقه‌ای شناخته‌شده باقی مانده‌اند.

ارتدکس شرقی مذهب غالب است و در زندگی روزمره بیش از آن‌که در آموزه‌ها تنیده باشد، در تقویم تنیده شده است: نام‌روزها، روزه‌های پیش از عید پاک و کریسمس، تبرک خانه‌ها در عید ظهور خداوند، و آیین‌های پیچیده‌ی تدفین که مردم‌شناسان عمر حرفه‌ای خود را صرف ثبت آن‌ها در ماراموروش و جنوب کرده‌اند. کلیسای ارتدکس رومانی در سال 1885 خودسالار شد و در آیین عبادی به‌جای اسلاوی کلیسایی از رومانیایی استفاده می‌کند؛ گذاری که از سده‌ی هفدهم به بعد به‌تدریج انجام شد و پیوند نزدیکی با پروژه‌ی ساختن یک زبان ادبی ملی داشت. اقلیت‌های کاتولیک و یونانی‌کاتولیک عمدتاً در ترانسیلوانیا وجود دارند که میراثی از حکومت هابسبورگ‌هاست.

دیاسپورای رومانیایی جدید و گسترده است. آزادی جابه‌جایی پس از پیوستن به اتحادیه‌ی اروپا در سال 2007 چند میلیون رومانیایی را برای کار به ایتالیا، اسپانیا، آلمان و بریتانیا فرستاد، یکی از مهم‌ترین مهاجرت‌های داخلی اروپا در دو دهه‌ی گذشته را پدید آورد و جمعیت روستاهای زادگاه را دگرگون کرد؛ کشوری که اکنون پول‌های ارسالی مهاجران و بازگشت‌های فصلی به اندازه‌ی هر رویدادی در بخارست به زندگی روزمره‌اش ساختار می‌دهند.