اروتیک کورپیه بیاوه

کورپی‌های سفید، یا Kurpie Białe، شاخه‌ی جنوبی کورپی‌ها هستند، مردمی جنگل‌نشین از لهستان در شمال‌شرقی مازوویا. هم‌تبارهای شمالی‌شان، کورپی‌های سبز، نام خود را از جنگل سبز اطراف Myszyniec و Kadzidło گرفته‌اند. کورپی‌های سفید نام خود را از Puszcza Biała، یعنی جنگل سفید، گرفته‌اند؛ گستره‌ای از جنگل‌های کاج و خاک شنی میان رودخانه‌های پایین‌دست Bug و Narew. این منطقه بر Wyszków و Brok و Długosiodło متمرکز است، حدود ۵۰ کیلومتر شمال‌شرقی ورشو. آن‌ها لهستانی هستند، به زبان لهستانی سخن می‌گویند و مانند همسایگانشان کلیساهای کاتولیک را پر می‌کنند. با این حال، کورپ بودن یعنی آمدن از جنگل، نه از زمین‌های کشاورزی باز، و در این منطقه این موضوع معنا دارد.

این نام در آغاز لقبی بود. کورپی‌ها کفش‌هایی بودند بافته‌شده از پوست درخت زیزفون، کفش ارزانی برای کسانی که از جنگل زندگی می‌کردند، و با گذشت زمان این واژه برای مردمی به کار رفت که آن‌ها را می‌پوشیدند. این مردم از جنگل امرار معاش می‌کردند. زنبور عسل را در حفره‌هایی که در درختان زنده ایجاد می‌شد پرورش می‌دادند، قیر و زغال می‌سوزاندند، پتاس می‌ساختند، شکار می‌کردند و چوب می‌بریدند. به طور کلی، کورپی‌ها به سختی اداره‌شدن و تندی در دفاع از سرزمین خود شهرت داشتند. لهستانی‌ها آن‌ها را به یاد می‌آورند که با نیروهای سوئدی که از جنگل‌هایشان عبور می‌کردند جنگیدند، و به خاطر پیوستن به قیام‌ها علیه حکومت روسیه در قرن نوزدهم.

آنچه کورپی‌های سفید را متمایز می‌کند، نزدیکی‌شان به دیگر بخش‌های مازوویاست. جنگلشان به پایتخت و مسیرهای رودخانه‌ای نزدیک‌تر بود و بخش بزرگی از آن جای خود را به زمین‌های کشاورزی داد. مرز میان یک کورپ و یک روستایی معمولی مازوویی همیشه در اینجا سخت‌تر از شمال ترسیم شده است. بنابراین فرهنگ آن‌ها کمتر از فرهنگ کورپی‌های سبز شناخته‌شده است، که قیچی‌کاری‌های کاغذی و آیین‌های عروسی‌شان معمولاً نماینده کل گروه شمرده می‌شوند. اما شهرهای بازار داستانی جداگانه دارند: در Wyszków جامعه‌ی یهودی بزرگی وجود داشت، تا آنکه هولوکاست آن را نابود کرد.

مردم اینجا به گویشی مازوویی از زبان لهستانی سخن می‌گویند. این گویش ویژگی منطقه‌ای mazurzenie را دارد که sz، ż و cz را به s، z و c بدل می‌کند، و امروز این ویژگی بیشتر در گفتار روستاییان مسن شنیده می‌شود. زندگی کلیسایی کاتولیک، ریتم سال را تعیین می‌کند. مراسم رژه‌ی عید جسد مسیح، جشن‌های برداشت محصول و روزهای جشن قدیسان هنگامی است که لباس کهن هنوز بیرون آورده می‌شود. گروه‌های محلی و انجمن‌های منطقه‌ای گلدوزی، آواز و لباس را زنده نگه می‌دارند. برای بسیاری از خانواده‌ها در اطراف Brok و Długosiodło، خود را کورپی نامیدن نشان می‌دهد از کجا آمده‌اند. این لباسی نیست که برای بازدیدکنندگان بپوشند.