اروتیک سکلی‌های بوکووینا

Székelys های بوکوینا مردمی‌اند که گریز شکلشان داده است. در ژانویه 1764 نیروهای هابسبورگ به روستاییان Székelys که در Madéfalva در شرق ترانسیلوانیا گرد آمده بودند و در برابر سربازگیری برای گارد مرزی امپراتوری مقاومت می‌کردند حمله کردند. این کشتار که با نام Siculicidium به یاد مانده، خانواده‌ها را از آن سوی کوه‌های کارپات به مولداوی راند. یک دهه بعد اتریش بوکوینا را ضمیمه کرد. کنت آندراش هادیک، ژنرالی مجارستانی که در آن زمان شورای جنگ امپراتوری را رهبری می‌کرد، برای پناهندگان عفو و زمین گرفت. در اواخر دهه 1770 و در دهه 1780 آنان پنج روستا بنا نهادند. دو تا از نام‌ها دعاهای کوتاه‌اند، یعنی Istensegíts (خدا یاریمان کند) و Fogadjisten (خدا ما را بپذیرد). نام‌های دیگر حامیانشان را گرامی داشتند: Hadikfalva و Andrásfalva به نام خود هادیک، و Józseffalva به نام امپراتور یوزف دوم.

برای بیش از یک قرن و نیم، آن روستاها جزیره‌ای کاتولیک رومی و مجارزبان میان همسایگان رومانیایی، اوکراینی، آلمانی و یهودی بودند. زبان مجاری به خانواده اورالی تعلق دارد و با زبان‌های رومانس و اسلاوی اطرافش بی‌ارتباط است. گویش بوکوینا ویژگی‌های کهن‌تر Székely را نگه داشت و واژه‌های وام رومانیایی گرفت. ایمان امری مربوط به یکشنبه نبود. تقویم کلیسایی ریتم کار، روزه و جشن را تعیین می‌کرد و انزوا گنجینه‌ای ژرف از بالادها، دعاهای عامیانه، قصه‌ها و نمایش‌های میلاد را نگه داشت. پس از جنگ جهانی دوم، فولکلورشناسان قصه‌گویان آنان را با جزئیات دقیق ضبط کردند.

زمین همیشه کم بود، پس روستاها پیوسته مردمانشان را دور می‌فرستادند. در دهه 1880 هزاران نفر به شهرک‌های تازه‌ای در پایین‌دست دانوب نزدیک Pančevo، در ویوودینای امروز، کوچ کردند. در دهه‌های بعد دیگرانی به شهرستان Hunedoara در جنوب‌غربی ترانسیلوانیا رفتند. گسست بزرگ در 1941 رخ داد، هنگامی که مجارستان حدود سیزده هزار سکلی بوکوینایی را به منطقه باچکا، که تازه از یوگسلاوی گرفته بود، کوچاند و آنان را بر مزارعی نشاند که از شهرک‌نشینان صرب اخراج‌شده گرفته شده بود. سه سال بعد پیشروی شوروی آنان را دوباره به جاده انداخت. در 1945 بیشترشان در شهرستان‌های Tolna و Baranya در جنوب مجارستان اسکان یافتند، در خانه‌هایی که از خانواده‌های آلمانی آن منطقه مصادره شده بود و بسیاری از آنان به‌زودی اخراج شدند.

بیشتر فرزندانشان هنوز در روستاهای اطراف Bonyhád و جاهای دیگر Tolna و Baranya زندگی می‌کنند. آنجا انجمن‌های میراث، گروه‌های رقص و گردهمایی‌ها هویت بوکوینایی را که از دیگر مجارها متمایز است زنده نگه می‌دارند. جمعیت‌های کوچک‌تری در ویوودینا، شهرستان Hunedoara و شهرستان Suceava باقی مانده‌اند، جایی که روستاهای اصلی هنوز با نام‌های رومانیایی برپاست. مردم اغلب آنان را با Csángós مولداوی اشتباه می‌گیرند، جمعیتی کاتولیک و مجارزبان جداگانه با تاریخ خاص خود.