اروتیک والددویچه

والدآلمانی‌ها، یا آلمانی‌های جنگلی، مهاجرانی آلمانی‌زبان بودند که از قرن چهاردهم به بعد، تپه‌های جنگلی پای کوه‌های کارپات را، در منطقه‌ای که امروز بخشی از جنوب‌شرقی لهستان است، پاک‌سازی و کشاورزی کردند. در قرن‌های بعد، آنان به‌تدریج لهستانی شدند و امروز نوادگانشان لهستانی‌اند: روستاییان و شهرنشینان کاتولیک منطقه زیرکارپاتی. آنان هرگز پادشاهی یا نامی از خود نداشتند. آنچه ایشان را کنار هم نگه داشت، شیوه ورودشان بود. تاج لهستان و اربابان محلی از ایشان خواستند که جنگل را بر پایه قانون آلمان به زمین کشاورزی تبدیل کنند، و آنان روستاهای درازی ساختند که در امتداد یک جویبار کشیده شده بودند. هر مزرعه، نواری باریک از زمین بود که از خانه تا خط درختان امتداد داشت. این طرح روستایی هنوز چشم‌انداز اطراف لانتسوت، ژشوف، کروسنو و سانوک را شکل می‌دهد.

استقرار پس از آن افزایش یافت که کازیمیر بزرگ، در اواسط دهه 1300، روتنیای سرخ را زیر فرمان لهستان درآورد و به مردمی برای مرزی کم‌جمعیت نیاز داشت. بسیاری از مستعمران از سیلزی آمده بودند. لهجه‌های آلمانی آنان، ایشان را از لهستانی و روتنی‌ای که در روستاهای اطراف بدان سخن می‌گفتند متمایز می‌کرد. این زبان بقا نیافت. مهاجران با خانواده‌های محلی وصلت کردند، با همسایگان لهستانی در بازارها و کلیساهای محلی شریک بودند و به اربابان و دادگاه‌های لهستانی پاسخگو بودند. دین این تغییر را آسان‌تر کرد. آنان از آغاز کاتولیک رومی بودند، پس ایمان میان ایشان و لهستانی‌ها مرزی نکشید، در حالی که هر دو گروه را از روتن‌های ارتدوکس که دورتر به سمت شرق زندگی می‌کردند جدا می‌کرد. آلمانی به‌تدریج در این روستاها از میان رفت. آنچه برجای ماند، نام مکان‌ها، برخی نام خانوادگی و آن مزارع نواری درازند.

لهستانی‌ها برای چنین مردمی نامی داشتند: گلوخونیمتسی، یعنی آلمانی‌های کر. این بازی‌ای است با واژه اسلاوی به معنای آلمانی که از واژه‌ای به معنای لال گرفته شده و کسی است که نمی‌توان با او حرف زد. نویسندگان آلمانی‌زبان بعدها ایشان را والدویچه، به نام جنگل‌هایی که پاک کرده بودند، خواندند و در قرن بیستم این برچسب جنبه‌ای سیاسی یافت. در جریان اشغال آلمان در جنگ جهانی دوم، پژوهشگرانی که برای اشغال‌گران کار می‌کردند این روستاها را ذخیره‌ای فرضی از خون آلمانی به شمار آوردند و نسب چندصدساله را دلیلی برای ادعای مالکیت بر لهستانی‌های زنده دانستند. این ماجرا بیش از آنکه دربارهٔ مستعمران بگوید، از سیاست نژادی نازی‌ها خبر می‌دهد؛ مستعمرانی که نوادگانشان مدت‌ها پیش، در زبان و در نگاهشان به خودشان، لهستانی بودند.