اروتیک آکادیایی‌ها

آکادی‌ها مردمی فرانسوی‌زبان در ساحل اقیانوس اطلس کانادا هستند که هویتشان با یک فاجعه‌ی واحد شکل گرفت. نیاکانشان بیشتر در حدود سال‌های 1600 از غرب فرانسه آمدند و در اطراف بورت‌رویال و در باتلاق‌های جزرومدی خلیج فاندی ساکن شدند. آنان کاری کردند که برای مستعمره‌نشینان غیرعادی بود: به جای بریدن جنگل، سدهای خاکی ساختند مجهز به دریچه‌های چوبی به نام aboiteaux، که با آن‌ها برخی از بلندترین جزرومدهای جهان را مهار کردند تا در مرداب‌های نمکی پشت آن کشاورزی کنند. در کمتر از چند نسل، خود را نه مستعمره‌نشینان فرانسوی بلکه آکادی‌ها دانستند، با زبان خاص خود، شبکه‌های خانوادگی به‌هم‌پیوسته و پیوندهای نزدیک با همسایگان میکماک‌شان. این هویت زمانی آزموده شد که بریتانیا در سال 1713 سرزمین اصلی را تصرف کرد. آکادی‌ها کوشیدند میان دو امپراتوری بی‌طرف بمانند و از سوگند وفاداری بی‌قیدوشرط سر باز زدند، و در سال 1755 مقامات استعماری بریتانیا آغاز به تبعید آنان کردند. در چند سال بعد، بیش از ده هزار نفر را سوار کشتی کردند و در مستعمرات آنگلو-آمریکایی، انگلستان و فرانسه پراکنده ساختند؛ خانواده‌ها از هم جدا شدند و بسیاری در دریا یا در تبعید مردند. آکادی‌ها آن را le Grand Dérangement می‌نامند. برخی راه بازگشت یافتند و بر زمین‌های کم‌بازده‌تر در شمال‌شرق نیوبرانزویک، غرب جزیرهٔ پرنس ادوارد، جزایر مگدالن و گوشه‌هایی از نواسکوشا بازسازی کردند. دیگران به لوئیزیانا رسیدند که نسلشان به کاجین‌ها تبدیل شد.

زبان، فرانسهٔ آکادی است، زبانی رومانس که ویژگی‌هایی از گفتار غرب فرانسه در سده‌ی هفدهم را حفظ کرده و آن را هم از فرانسهٔ امروز و هم از فرانسهٔ کبکی متمایز می‌کند، و در اطراف مانکتون با انگلیسی در گویشی عامیانه به نام Chiac آزادانه درهم می‌آمیزد. حقوق فرانسوی در اینجا با مبارزه به دست آمد نه با بخشش: نیوبرانزویک در سال 1969 تنها استان رسماً دوزبانهٔ کانادا شد، و دانشگاه مانکتون محور زندگی فکری آکادی‌هاست. کاتولیک‌گری ریشه‌ای ژرف دارد و مدت‌ها از طریق کلیسای محلی، مدرسه و صومعه منتقل شد، و نمادهای ملی که در دههٔ 1880 برگزیده شدند را شکل داد: پرچم سه‌رنگ فرانسوی با ستاره‌ای طلایی برای مریم باکره، و 15 اوت، جشن صعود مریم، به عنوان روز ملی آکادی. امروز این روز با tintamarre همراه است، رژه‌ای خیابانی که در آن مردم به قابلمه می‌کوبند، شیپور می‌زنند و تا می‌توانند سروصدا راه می‌اندازند، یادآوری پرسروصدایی از اینکه مردمی که قرار بود ناپدید شوند، ناپدید نشدند. حافظه در آشپزخانه هم زنده است، در غذاهای سیب‌زمینی رنده‌شده مانند râpure و poutine râpée، و در شهرهای ماهیگیری مانند کاراکه و شیپاگان که هنوز از خلیج سنت لارنس لابستر و خرچنگ برفی صید می‌کنند.