اروتیک آواهنیچی‌ها

اهواهنیچی‌ها مردم دره یوسمیتی‌اند و نام خود را از آن گرفته‌اند: اهواهنی، که معمولاً به معنای چیزی مانند «دهان گشوده» ترجمه می‌شود، نام قدیمی دره گرانیتی ژرفی بر رود مرسد که روستاهایشان در میان درختان بلوط سیاه در آن قرار داشت. آنچه آنان را از سایر میووک‌ها متمایز می‌کرد بیش از زبان، موقعیتشان بود. به زبان میووک جنوبی سیرا سخن می‌گفتند، اما دره بر سر یک مسیر تجاری قرار داشت که از ستیغ کوه‌های سیرا نوادا می‌گذشت و خانواده‌ها در دو سوی این مسیر با یکدیگر ازدواج می‌کردند. بسیاری خویشاوندانی از پایوت‌های دریاچه مونو داشتند و برخی نیز به زبان مونو سخن می‌گفتند، زبانی یوتو-آزتکی که هیچ پیوندی با میووک ندارد. میوه‌های بلوط و سبد و مهره‌های صدفی از گذرگاه‌ها به سوی شرق می‌رفت و در مقابل، ابسیدین، دانه‌های کاج پینیون و شفیره‌های مگس که در دریاچه مونو گردآوری می‌شد، بازمی‌گشت.

زندگی روزمره حول محور بلوط می‌چرخید. زنان میوه‌های بلوط سیاه را در هاون‌هایی که در سنگ بستر کنده شده بود می‌کوبیدند، تانن‌های تلخ آن را با آب می‌شستند و با انداختن سنگ‌های داغ در سبدها، آرد را به صورت حریره می‌پختند. گودال‌های آسیاب آنان هنوز سنگ گرانیتی اطراف کف دره را آبله‌گون کرده است. خانواده‌ها در خانه‌های مخروطی از پوست درخت سرو بخور زندگی می‌کردند و محصول را در انبارهای مرتفع نگه می‌داشتند. مراسم بر محور خانه مدور آیینی می‌چرخید، جایی که رقص‌ها و گردهمایی‌های فصلی، مهمانانی از گروه‌های همسایه را گرد هم می‌آورد.

افراد بیرونی این داستان را بیشتر از منعطف خشونت‌بارش می‌شناسند. در مارس 1851 گردان ماریپوسا، یک شبه‌نظامی داوطلب که در جریان جنگ ماریپوسا گرد آمده بود، به دره وارد شد تا گروه را به اجبار به منطقه ویژه بومیان ببرد. رهبر گروه، تنایا، به داوطلبان گفت که بیماری مرگباری روزگاری دره را خالی کرده بود و او که در میان قوم پایوت مادرش بزرگ شده بود، گروه تازه‌ای را برای سکونت دوباره در آن گرد آورده است. این لشکرکشی نام انگلیسی دره را به آن داد: یوسمیتی احتمالاً از واژه‌ای میووکی به معنای «کسانی که می‌کشند» آمده است، که دیگر میووک‌ها مردم دره را با آن می‌خواندند، و نه «خرس گریزلی» آن‌گونه که یکی از داوطلبان ادعا کرد. کوچک‌ترین پسر تنایا هدف گلوله قرار گرفت و گروه به منطقه ویژه بومیان بر رود فرزنو برده شد. پس از آنکه معدنچیانی در سال 1852 در دره کشته شدند و سربازان آمدند، تنایا به آن سوی کوه‌ها گریخت. او در سال 1853 در نزاعی با پایوت‌های مونو کشته شد.

اهواهنیچی‌ها با مرگ او پایان نیافتند. بازماندگان به جوامع میووک و پایوت پیوستند و برخی برای کار در اقتصاد گردشگری که پیرامون پارک شکل گرفت بازگشتند، جایی که بافندگان یوسمیتی به خاطر سبدهای ظریفی که به بازدیدکنندگان فروخته می‌شد شهرت یافتند. یک روستای سرخ‌پوستی در کف دره تا سال 1969 پابرجا ماند، تا آنکه سازمان پارک‌های ملی آخرین ساکنانش را بیرون کرد. بسیاری از نوادگان از طریق ملت میووک جنوبی سیرا سازمان یافته‌اند که مدت‌هاست برای به رسمیت شناخته شدن فدرال تلاش می‌کند. آنان همچنین با پارک همکاری کرده‌اند تا واهوگا، آخرین محل روستا، را به عنوان مکانی برای مراسم احیا کنند.