اروتیک کری‌ها

کری‌ها یکی از بزرگ‌ترین مردمان بومی آمریکای شمالی‌اند که در قوسی گسترده از جنگل‌های بوریال، دشت‌های جنگلی، دشت‌های هموار و سرزمین‌های نزدیک به توندرا پراکنده‌اند؛ از دامنه‌های کوه‌های راکی در آلبرتا تا ساحل لابرادور. این گستردگی جغرافیایی نخستین چیزی است که باید درباره آنان فهمید: «کری» بیش از آنکه یک ملت واحد باشد، خانواده‌ای از مردمان نزدیک به هم است که یکدیگر را فراتر از مسافت، گویش و چشم‌اندازهای بسیار متفاوت بازمی‌شناسند. شکارچی کری دشت‌های ساسکاچوان و صیاد پوست کری مناطق باتلاقی شمال کبک زیرقطبی، زبان و نظام خویشاوندی مشترک دارند، اما چرخه‌های فصلی، غذاها و تاریخ سیاسی‌شان به شدت از هم جدا می‌شود.

زبان آنان در شاخه آلگونکین خانواده آلیک جای دارد، همان پیوند گسترده‌ای که اوجیبوه، اینو-آیمون، بلک‌فوت و (دورتر) زبان‌های آلگونکین سواحل اقیانوس اطلس را دربر می‌گیرد. خود کری یک پیوستار گویشی است نه یک زبان واحد: کری دشتی، کری جنگلی، کری باتلاقی، کری موس، آتیکامک و گونه‌های اینو و ناسکاپی در شرق زیرقطبی در یکدیگر ادغام می‌شوند و فهم متقابل با کشیده شدن محور بلند ضعیف می‌شود. کری همچنین از زبان‌های نسبتاً معدودِ بومیان کانادا است که جمعیت گویشورانِ پویا و روزمره‌ای در حد ده‌ها هزار نفر دارد، و این زبان به‌طور معمول با خط هجایی نوشته می‌شود، نظامی که در دهه‌های 1840 (1840s) ابداع شد و با اشتیاق پذیرفته شد و اکنون در بیشتر مناطق شمالی نشانه سواد است.

تجارت خز نقطه عطف تاریخی‌ای بود که نقشه امروزی را شکل داد. از قرن هفدهم به بعد، دسته‌های کری به‌عنوان واسطه و تأمین‌کننده در قلمرو شرکت خلیج هادسون عمل کردند، و آن پیوند تجاری طولانی، همراه با وصلت با بازرگانان فرانسوی و اسکاتلندی، قوم متیس را به‌عنوان مردمی متمایز با زبان خاص خود، میچیف، و حافظه سیاسی ویژه خود پدید آورد، از جمله قیام‌های رودخانه ردریور و شمال‌غرب در سده نوزدهم (1800s). توافقنامه‌هایی که در دوران معاهدات با تاج بریتانیا منعقد شد، به‌ویژه معاهدات شماره‌گذاری‌شده در دشت‌ها، هنوز زمین، شکار و اختلافات مربوط به حکمرانی را امروز تعیین می‌کنند.

امروزه بیشتر کری‌ها خود را مسیحی می‌دانند، که عمدتاً آنگلیکن، کاتولیک یا انجیلی هستند، بسته به اینکه کدام مأموریت مذهبی زودتر به کدام منطقه رسیده باشد، اما حضور در کلیسا معمولاً در کنار شیوه‌های کهن قرار دارد، نه جایگزین آنها: کلبه‌های عرق، آیین‌های چپق، رقص دایره‌ای، و اقتدار فصلی شکارچیان و بزرگان. به‌ویژه کری‌های خلیج جیمز در نیم قرن گذشته یکی از جسورانه‌ترین ساختارهای خودگردانی بومی کشور را ساخته‌اند، پس از رویارویی‌شان با کبک بر سر طغیان آب سدهای برق‌آبی بر سرزمین‌هایشان در دهه 1970.