اروتیک کوپنیوها

کوپنیو مردمی هستند که با مکانی تعریف می‌شوند که مجبور به ترک آن شدند. نام خودشان، Kuupangaxwichem، به معنای مردم کوپا است، یعنی روستایی کنار چشمه‌های آب گرم در دره بلند سن خوسه، در شمال‌شرقی شهرستان سن دیگو. سرزمین آنها به همراه روستای دیگری به نام ویلاکال حدوداً ده در پنج مایل بود. این آن را به یکی از کوچک‌ترین قلمروهایی تبدیل می‌کند که هر مردم بومی در کالیفرنیا در اختیار داشتند. اما همین کافی بود: بیشه‌های بلوط برای جمع‌آوری میوه بلوط، شکار در کوه‌های اطراف، و چشمه‌هایی که تمام سال گرم جاری بودند.

زبان آنها به گروه کوپانی از شاخه تاکیک در خانواده زبان‌های اوتو-آزتکی تعلق دارد. نزدیک‌ترین زبان به کاهویلا است و با لوئیسنیو، همسایگان دو طرفشان، خویشاوندی نزدیک دارد. جامعه به دو نیمه تقسیم می‌شد، کایوت و گربه وحشی. نسب از طریق پدر منتقل می‌شد و انتظار می‌رفت ازدواج میان این دو نیمه صورت گیرد. آخرین گوینده روان، روسیندا نولاسکز، در سال 1987 درگذشت. پیش از آن او با زبان‌شناس جین هیل کار می‌کرد و داستان‌هایی که ضبط کردند با عنوان Mulu'wetam: The First People منتشر شد. این کتاب هنوز سندی کلیدی از سنت کوپنیو است که به همان زبان روایت شده است.

آیین کاتولیک از طریق میسیون سن لوئیس ری به آنها رسید و در سال 1844 دولت مکزیک دره آنها را به جاناتان ترامبول وارنر واگذار کرد. کوپنیوها کارگران مزرعه وارنر شدند، ایستگاهی روی مسیر مهاجرت جنوبی به کالیفرنیا. در سال 1851 آنتونیو گارا، یکی از رهبران کوپنیو، شورشی علیه مالیات‌های شهرستان بر سرخ‌پوستان رهبری کرد. این شورش شکست خورد و او اوایل سال بعد در سن دیگو اعدام شد. شکست قطعی در دادگاه رقم خورد. در پرونده Barker v. Harvey (1901) دادگاه عالی ایالات متحده حکم داد که کوپنیوها زمین خود را از دست داده‌اند، زیرا هرگز ادعایی نزد کمیسیون زمین که در سال 1851 تأسیس شد ثبت نکرده بودند. در سال 1903 مأموران فدرال آنها را به سوی غرب و به پالا، در دره رودخانه سن لوئیس ری، منتقل کردند.

پالا از پیش خانواده‌های لوئیسنیو و کلیسای قدیمی میسیون را داشت و کوپنیوها در آنجا زندگی خود را ساختند. امروزه بیشتر آنها در گروه پالا از سرخ‌پوستان میسیون، در کنار خویشاوندان لوئیسنیوی خود، ثبت‌نام شده‌اند. آیین کاتولیک به‌طور گسترده پیروی می‌شود، در کنار آوازها و آیین‌های کهن‌تری که در سراسر منطقه مشترک است. هر ماه مه، روزهای کوپا نوادگان و بازدیدکنندگان را گرد هم می‌آورد تا یاد کوچ اجباری را گرامی بدارند. چشمه‌های کوپا اکنون در زمین تفریحی خصوصی قرار دارند، اما نام روستای از دست‌رفته در نام مردم، در مرکز فرهنگی آنها و در روزی که گرد هم می‌آیند زنده است.