اروتیک آهانچویوک‌ها

آهانچویوک‌ها قومی از کالاپویایی‌ها بودند که تا اواسط قرن نوزدهم در امتداد رودخانه پودینگ در شمال دره ویلامت در ایالت اورگان زندگی می‌کردند؛ تا آنکه بیماری‌های همه‌گیر، استقرار سکونتگاه‌ها و انتقال اجباری بر اساس معاهده، به زندگی مستقل آنان در آنجا پایان دادند. امروز فرزندان ایشان به جامعه قبایل متحد گراند روند در اورگان تعلق دارند. در متون انگلیسی‌زبان اغلب ایشان را «بومیان رودخانه پودینگ» می‌نامند. آنان یکی از گروه‌های کوچک و مستقل بسیاری بودند که با هم کالاپویاها را تشکیل می‌دادند؛ کالاپویاها تقریباً کل حوضه ویلامت را در اختیار داشتند بی‌آنکه هرگز یک واحد سیاسی واحد تشکیل دهند.

سرزمین ایشان در همسایگی پرجمعیتی قرار داشت. کلاکاماس‌ها که به زبان چینوکی سخن می‌گفتند، جریان رودخانه را در اطراف آبشارهای ویلامت در شمال کنترل می‌کردند و مولالاها دامنه‌های کوه‌های کسکید را در شرق در اختیار داشتند. دیگر گروه‌های کالاپویایی در جنوب و غرب می‌زیستند، از جمله سانتیام‌ها و یامهیل‌ها، و زبان‌شان با زبان آهانچویوک‌ها خویشاوند بود. آهانچویوک به‌عنوان گویشی از کالاپویای مرکزی طبقه‌بندی می‌شود، یکی از سه زبان خانواده کوچک کالاپویایی. برخی زبان‌شناسان این خانواده را در درون تبار پنوتیایی پیشنهادی جای می‌دهند.

دشت بازی که مهاجران بعدها فرنچ پرئری نامیدند، تا حدی حاصل کار خود آهانچویوک‌ها بود. مانند دیگر کالاپویایی‌ها، آنان کف دره را در اواخر تابستان می‌سوزاندند. این آتش‌ها بوته‌ها را پاک می‌کرد، گوزن‌ها را می‌راند و بذر گیاه تارویید را برای برداشت آماده می‌ساخت. پیازچه‌های کاماس که در بهار کنده و در تنورهای خاکی پخته می‌شدند، غذای اصلی بودند و در کنار بلوط و واباتو. زندگی معنوی بر محور روح نگهبان می‌چرخید: جوانان به‌تنهایی به تپه‌ها می‌رفتند و برای به دست آوردن نیروی شخصی روزه می‌گرفتند، و کسانی که ارواح نیرومند می‌یافتند می‌توانستند به شفابخش تبدیل شوند.

فروپاشی به سرعت رخ داد. کارمندان بازنشسته شرکت خلیج هادسن از فرانسوی‌زبانان کانادایی حدود سال ۱۸۳۰ به کشاورزی در دشت پرداختند. در اوایل دهه ۱۸۳۰ یک همه‌گیری تب متناوب، که احتمالاً مالاریا بود، بخش بزرگی از مردم بومی ویلامت و پایین‌دست رودخانه کلمبیا را از میان برد. سپس مهاجران آمریکایی آمدند و در سال ۱۸۴۳ مهاجرانی که در شامپوئگ، بر رودخانه ویلامت در لبه دشت گرد آمده بودند، به تشکیل یک دولت موقت رأی دادند. در سال ۱۸۵۵ گروه‌های کالاپویایی بازمانده، بر اساس معاهده دره ویلامت، از دره دست کشیدند و در اوایل سال ۱۸۵۶ به گراند روند در دامنه‌های رشته‌کوه ساحلی منتقل شدند.

در گراند روند، آهانچویوک‌ها به دیگر کالاپویایی‌ها، مولالاها، چینوکی‌ها، امپکوه‌ها و مردم رودخانه روگ پیوستند و در یک اجتماع واحد در منطقه محفوظ جای گرفتند؛ جایی که زبان چینوک جارگون به زبان روزمره مشترک بدل شد. کنگره در سال ۱۹۵۴ به‌رسمیت شناختن فدرال این قبیله را پایان داد و در سال ۱۹۸۳ آن را بازگرداند. نام این گروه امروز بیشتر تنها در متون قوم‌نگارانه باقی مانده، در حالی که فرزندانش تاریخ آن را به‌عنوان شهروندان گراند روند ادامه می‌دهند.