اروتیک آیویلینگمیوت‌ها

آیویلینگمیوت مردم آیویلیک، یعنی «جای فیل‌ماهی»، هستند: ساحلی که پیرامون خلیج ریپالس، خلیج واجر و تنگه رُز ولکام در گوشه شمال‌غربی خلیج هادسون قرار دارد. آنان از اینوئیت‌های ایگلولیک‌اند، در کنار امیتورمیوت‌های ایگلولیک و توننیرمیوت‌های شمال جزیره بافین. با این حال سرنوشتشان مسیر ویژه‌ای پیدا کرد، زیرا سواحلشان بر سر راه‌هایی بود که صیادان نهنگ، کاوشگران و بازرگانان بیش از یک سده از آن استفاده می‌کردند. امروز بیشتر آیویلینگمیوت‌ها در ناوجات زندگی می‌کنند، شهری که تا سال 2015 به نام ریپالس‌بی شناخته می‌شد، و نیز در کورال هاربر و چسترفیلد اینلت، که همگی در منطقه کیوالیک در نوناووت قرار دارند. آنان به گویش آیویلیک زبان اینوکتیتوت سخن می‌گویند که به گویش ایگلولیک نزدیک است و با خط هجایی نوشته می‌شود. این زبان هنوز زبان روزمره بسیاری از خانوارهای ناوجات است. شکار همچنان تقویم زندگی را تعیین می‌کند: فیل‌ماهی و فُک در امتداد لبه یخ شناور، گوزن شمالی در داخل سرزمین، و ماهی چار در رودخانه‌ها. گوشتی که به خانه می‌آید به‌طور گسترده میان خویشاوندان تقسیم می‌شود.

از دهه 1860 میلادی، کشتی‌های نهنگ‌گیری آمریکایی و اسکاتلندی زمستان را در این آب‌ها می‌گذراندند. مردان آیویلینگمیوت به‌عنوان شکارچی، راهنما و خدمه برای آنان کار می‌کردند و زنان برای خدمه لباس‌های پوستی می‌دوختند. تفنگ، قایق‌های نهنگ‌گیری و مهره‌های شیشه‌ای در جهت مخالف به سوی آنان می‌آمدند. زنان این مهره‌ها را با نقش‌هایی انبوه بر آماوتیت، یعنی کاپشن‌های کلاه‌دار برای حمل نوزاد، دوختند و برخی از آن‌ها امروز در مجموعه موزه‌ها نگهداری می‌شوند. کاوشگر چارلز فرانسیس هال در دهه 1860 در میان آنان زیست، در حالی که به دنبال ردپای هیئت اکتشافی گمشده فرانکلین بود. بعدها کاپیتان نهنگ‌گیری جورج کومر آوازها، ابزارها و لباس‌های آنان را برای موزه تاریخ طبیعی آمریکا گردآوری کرد. پس از آنکه سادلرمیوت‌های جزیره ساوثهمپتون در آغاز سده بیستم منقرض شدند، خانواده‌های آیویلینگمیوت در آن جزیره ساکن شدند. زندگی معنوی زمانی بر محور انگاکوک، یعنی شامان، و بر قواعد دقیقی درباره چگونگی رفتار با حیواناتی که از آن‌ها زندگی می‌کردند، متمرکز بود. هیئت‌های تبشیری کاتولیک رومی و آنگلیکن در طول سده بیستم ریشه دواندند و کلیساها اکنون محور زندگی جمعی‌اند، اما اندیشه‌های کهن در شکل‌هایی آرام‌تر بر جای مانده‌اند. نام‌گذاری روشن‌ترین نمونه است: نوزاد تازه‌متولد اغلب اتیک، یعنی نام، کسی را دریافت می‌کند که درگذشته است، و خویشاوندان ممکن است کودک را با واژه خویشاوندی‌ای صدا بزنند که برای آن شخص به کار می‌بردند. کوچ به سکونتگاه‌ها در دهه‌های 1950 و 1960، که شامل تحصیل در یک خوابگاه شبانه‌روزی کاتولیک در چسترفیلد اینلت بود، شیوه زندگی فصلی کهن را عمیقاً از هم گسست. امروز این شهرک‌ها آگاهانه می‌کوشند آنچه را کهن‌سالان درباره سرزمین و زبان می‌دانند منتقل کنند.