اروتیک کوپالیس‌ها

کوپالیس‌ها قومی کوچک از سالیش‌های ساحلی در ساحل واشنگتن بودند که در امتداد رود کوپالیس و ساحل‌های اقیانوس میان جو کریک و ضلع شمالی گریز هاربر زندگی می‌کردند، از مدت‌ها پیش از تماس با اروپاییان تا اواخر قرن نوزدهم، زمانی که بازماندگان همه‌گیری‌ها و آوارگی در همسایگان خود، کوئینالت‌ها و شیهیلیس‌ها، ادغام شدند. آنان دیگر به‌صورت قبیله‌ای جداگانه وجود ندارند. نوادگانشان امروز در میان اعضای ملت سرخ‌پوستی کوئینالت و در جوامع شیهیلیس یافت می‌شوند.

آنچه آنان را متمایز می‌کرد بیشتر سرزمینی بود که در اختیار داشتند: نواری شنی و مسطح که امواج به آن می‌کوبند، با جنگل نوئل و باتلاق جزرومدی در پشت آن، و با برخی از پربارترین بسترهای صدف تیغه‌ای در واشنگتن. کوپالیس‌ها صدف می‌کندند، بوی‌ماهی (اسملت) را در میان امواج با تور می‌گرفتند، در فصلش ماهی آزاد را از رود صید می‌کردند و در دل خشکی گوزن واپیتی شکار می‌کردند. آنان زمستان‌ها را در خانه‌هایی از تخته‌های سرو نزدیک دهانهٔ رود می‌گذراندند و با قایق‌های تک‌چوبی سفر می‌کردند. زبانشان به شاخهٔ تساموسان از خانوادهٔ زبان‌های سالیشی تعلق داشت؛ این زبان معمولاً همراه با شیهیلیس سفلی دسته‌بندی می‌شود و با کوئینالت، زبان قوم بزرگ‌تری که درست در شمالشان می‌زیست، خویشاوندی نزدیکی دارد. ازدواج و تجارت آنان را از هر دو سو به همسایگانشان پیوند می‌داد و از سوی جنوب نیز، از راه شیهیلیس‌ها، به بازرگانان چینوک در کنار رود کلمبیا می‌رساند.

زندگی مذهبی از الگوی منطقه‌ای پیروی می‌کرد. جوانان از راه روزه و تنهایی به دنبال یک روح نگهبان بودند، و نیرویی که به دست می‌آوردند مهارت و جایگاهشان را شکل می‌داد و در رقص‌های زمستانی نمایان می‌شد. جامعه طبقاتی بود، با خانواده‌های اشرافی، عوام و بردگان، و پیشانی نوزادان آزادزاده را روی تختهٔ گهواره صاف می‌کردند تا نشانه‌ای آشکار از جایگاهشان باشد.

لوئیس و کلارک هرگز تا این حد شمال نرسیدند، اما در فورت کلاتسوپ در زمستان 1805 و 1806 آنچه را مخبران بومی به ایشان گفتند ثبت کردند: حدود 200 نفر در ده خانه. تا سال 1888 تنها پنج نفر گزارش شدند. دهه‌های میان این دو تاریخ آبله و دیگر بیماری‌های واردشده را با خود آورد و سپس اسکان آمریکایی‌ها در اطراف گریز هاربر را. منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ کوئینالت که در سال 1873 با فرمان اجرایی برای «سرخ‌پوستان ماهی‌خوار» ساحل گسترش یافت، بازماندگان گروه‌های کوچکی مانند این گروه را در خود جای داد.

این نام بیش از خود قبیله دوام آورده است. نام کوپالیس بر رود، بر آبادی‌های کوپالیس بیچ و کوپالیس کراسینگ، بر یک پناهگاه ملی حیات وحش متشکل از صخره‌های دور از ساحل، و بر جنگل مردهٔ کوپالیس مانده است، توده‌ای از درختان مردهٔ سرو سرخ در باتلاق جزرومدی رود. آن درختان زمانی مردند که ساحل فرونشست و آب شور در جریان زلزلهٔ بزرگ کاسکادیا در ژانویهٔ 1700 به درون آن سرازیر شد، رویدادی که با حلقه‌های همین درختان و با سوابق سونامی در ژاپن تاریخ‌گذاری شده است. خانواده‌هایی که در آن زمستان در دهانهٔ رود زندگی می‌کردند، به احتمال زیاد نیاکان مردمی بودند که بعدها کوپالیس نامیده شدند.