اروتیک میکماک

میکماک‌ها ستون شرقی جهان آلگونکین‌اند، مردمی که سرزمینشان، Mi'kma'ki، شامل آنچه امروز نوا اسکوشیا، جزیره پرنس ادوارد، بیشتر نیوبرانزویک، شبه‌جزیره گاسپه و بخش‌هایی از نیوفاندلند و شمال مین نامیده می‌شود. آنان این میهن را به هفت ناحیه سنتی تقسیم کرده‌اند که هر کدام رئیس خود را دارد و زیر نظر شورای بزرگ (Sante' Mawi'omi) قرار دارند که قرن‌هاست به صورت‌های گوناگون تشکیل می‌شود. شورای بزرگ امروز هم تشکیل می‌شود و میکماک‌ها آن را نهادی زنده می‌دانند، نه یک میراث صرفاً تاریخی.

زبان آنان، Miꞌkmaq، به شاخه شرقی زبان‌های آلگونکین تعلق دارد و از نزدیکان زبان Maliseet-Passamaquoquoddy و خویشاوند دورتر زبان‌های Cree و Ojibwe است. این زبان چندترکیبی است، یعنی یک واژه بار چیزی را به دوش می‌کشد که انگلیسی برای بیان آن به جمله‌های کامل نیاز دارد. این زبان از معدود زبان‌های بومی کرانه اقیانوس اطلس است که سنت گویندگان زنده و پیوسته دارد، و افزون بر آن نظام نگارش تصویری متمایزی دارد که در قرن هفدهم پدید آمد و تا قرن بیستم در کتاب‌های دعا و مکاتبات شخصی به کار می‌رفت. برنامه‌های احیای زبان در Cape Breton و جاهای دیگر، شمار گویشوران روان را از پایینی خطرناک بالا کشیده‌اند.

میکماک‌ها از نخستین مردمان بومی آمریکای شمالی بودند که با اروپاییان روبه‌رو شدند و رابطه‌شان از همان آغاز شکلی نادر و رسمی یافت. آنان با فرانسوی‌ها هم‌پیمان شدند، با مهاجران آکادیایی وصلت کردند، و در سال 1610 رئیس بزرگ Membertou غسل تعمید یافت. با این کار مسیحیت کاتولیک آغاز شد که میکماک‌ها آن را مال خود ساختند، نه اینکه صرفاً بپذیرندش. قدیسه آن، که جشن او هر ژوئیه در Potlotek هنوز هزاران نفر را جذب می‌کند، حامی این ملت شد. این ایمان، اغلب در همان خانواده، با آیین‌های سنتی همزیستی دارد: کلبه عرق‌گیری، پیپ مقدس، و استفاده از گردهمایی‌های mawio'mi برای نشان دادن زمان جمعی.

معاهده‌هایی که امروز بیش از همه برای زندگی سیاسی میکماک‌ها اهمیت دارند، یعنی معاهدات صلح و دوستی میان سال‌های 1725 تا 1779، هرگز زمینی را واگذار نکردند. این واقعیت در دادگاه‌های مدرن کانادا وزن واقعی داشته است. برجسته‌ترین نمونه آن حکم Marshall در سال 1999 است که حق معاهده‌ای ماهیگیری برای امرار معاش معتدل را تأیید کرد، و اختلافاتی که پس از آن بر اسکله‌های جنوب‌غربی نوا اسکوشیا درگرفت. میکماک‌ها در تمام این مدت حضور مستمر خود در Mi'kma'ki را نه بقا، بلکه وضعیت عادی امور دانسته‌اند که گهگاه با ورود دیگران قطع می‌شود.