اروتیک هوما

قوم هوما بیشتر به‌خاطر شرایط، مردمی ساکن بایوها (باتلاق‌های کم‌جریان) هستند تا به‌خاطر خاستگاهشان. وقتی فرانسوی‌ها برای نخستین بار در دهه‌ی 1680 درباره‌ی آنان نوشتند، آنان بسیار بالاتر در امتداد رودخانه زندگی می‌کردند، در کرانه‌ی شرقی رود می‌سی‌سی‌پی نزدیک دهانه‌ی رود سرخ، در سرزمینی که اکنون بخشی از ایالت می‌سی‌سی‌پی و شمال شرقی لوئیزیاناست. نام این قوم از واژه‌ای در زبان موسکوجیِ غربی به معنای سرخ گرفته شده است، و یادداشت‌های ایبرویل از ستون مرزی سرخ‌رنگی خبر می‌دهد که مرز میان شکارگاه‌های هوما و بایوگولا را مشخص می‌کرد. نام باتون روژ از همان ستون گرفته شده است. ظرف یک قرن، خود هوما تقریباً تمام طول ایالت را پیموده بودند، و جنگ، بیماری و اسکان استعماری آنان را در امتداد می‌سی‌سی‌پی به سمت جنوب راند تا به مرداب‌های تربون و لافورش رسیدند، واپسین زمینی که کس دیگری خواهانش بود.

آنچه در آن‌جا ساختند همان چیزی است که امروز هویت آنان را تعریف می‌کند. خانواده‌های هوما بر پشته‌های کنار بایوها ساکن شدند، به فرانسوی سخن گفتند نه انگلیسی، با همسایگان فرانسوی، آکادیایی و دیگر همسایگان بومی ازدواج کردند و از آب امرار معاش کردند: صید میگو، صید صدف، صید خرچنگ، به دام انداختن موش مشک و نوتریا، و گردآوری و عمل‌آوری خزه‌ی اسپانیایی برای پر کردن تشک. هنوز شمار اندکی از سازندگان، برگ نخل پالمتو را با بخیه‌ای نیم‌گره، که ویژه‌ی خودشان است و نه همسایگانشان، حلقه‌حلقه می‌پیچند و به سبد و کلاه بدل می‌کنند. زبان موسکوجی از این جابه‌جایی جان سالم به در نبرد. گویش فرانسوی لوئیزیانایی جای آن را گرفت و دو قرن دوام آورد، و انگلیسی تازه اکنون دارد کار را تمام می‌کند. مذهب کاتولیک همراه فرانسوی‌ها آمد و ماندگار شد، هرچند هیئت‌های تبلیغی متدیست در دولاک و گراند کایو جماعت‌های خاص خود را گرد آوردند، و تریتور، یعنی درمانگری که بر سوختگی یا پیچ‌خوردگی دعا می‌خواند، هنوز در برخی جوامع در کنار کشیش محلی کار می‌کند.

دو چیز امروز در مرکز زندگی هوما قرار دارد. نخست، به رسمیت شناخته شدن. لوئیزیانا در سال 1972 ملت متحد هوما را به رسمیت شناخت و حدود 17,000 نفر در شش پریش (شهرستان) ساحلی عضو ثبت‌شده‌ی آن هستند، اما به رسمیت شناخته شدن از سوی دولت فدرال دهه‌ها بی‌نتیجه پیگیری شده است، و چند گروه جدا شده‌اند تا ادعاهای خود را دنبال کنند. دوم، خود زمین است. کودکان هوما تا دهه‌ی 1960 از مدارس عمومی سفیدپوستان در تربون و لافورش بیرون نگه داشته می‌شدند، جداسازی‌ای که یک نسل را از تحصیل محروم کرد، و زمینی که همین خانواده‌ها در اختیار داشتند اکنون در حال از میان رفتن است. خاک‌ریزها مرداب را از رسوب محروم می‌کنند، کانال‌های شرکت‌های نفتی آب شور را به داخل راه می‌دهند و توفان‌ها آنچه را مانده است می‌برند. ایل دو ژان شارل از دهه‌ی 1950 به این سو بیشتر خاکش را از دست داده و موضوع یک برنامه‌ی فدرال اسکان مجدد شده است. توفان ایدا در سال 2021 بخش بزرگی از پریش را با خاک یکسان کرد. با این حال مردم دوباره ساختند.