اروتیک ناست

نوسیت‌ها مردم بازوی بیرونی کیپ کاد بودند، در ماساچوست کنونی، و آن سرزمین را از زمان‌ها پیش از تماس با اروپایی‌ها تا اواسط قرن هجدهم در اختیار داشتند؛ زمانی که آخرین افرادشان در جامعه‌های وامپانواگ در ماشپی و آکوئینا جذب شدند و نوادگانشان هنوز آنجا زندگی می‌کنند. با این حال اغلب آن‌ها را وامپانواگ به حساب می‌آورند. به همان زبان آلگونکین شرقی، یعنی ماساچوست، با لهجه‌ای ساحلی سخن می‌گفتند و به شیوه‌ای به اقتدار ماساسویت در سرزمین اصلی پاسخ می‌دادند. آنچه آن‌ها را جدا می‌کرد خود آن شبه‌جزیره بود: زبانه‌ای باریک از ماسه یخچالی و مرداب شور که رو به اقیانوس اطلس باز است، با خاکی آن‌قدر فقیر و خشک که برای کشت ذرتی که بیشتر جنوب نیوانگلند را تغذیه می‌کرد مناسب نبود. با این همه نوسیت‌ها آن زمین را کشت می‌کردند، آن‌قدر خوب که در اوایل دهه 1620 ذرت خود را به پلیموث گرسنه فروختند، و کسری را با تله‌های ماهی، بستر کواهوگ و صدف خوراکی و نهنگ‌هایی که خودشان به ساحل پشتی می‌افتادند جبران می‌کردند. روستاها دور بندرها و آب‌بندها قرار داشتند: نوسیت اصلی نزدیک ایستهام، مونوموییک در چتم، پامت در ترورو، پوتانوماکوت در اورلئان، که هرکدام ساشم خاص خود را داشت، زیر اقتداری منطقه‌ای و سست.

تاریخ ثبت‌شدهٔ آن‌ها کوتاه و پرشیب است. شامپلین در 1605 در بندر نوسیت لنگر انداخت و پس از درگیری بر سر یک دیگ دزدیده‌شده ترک کرد. در 1614 توماس هانت هفت مرد نوسیت را همراه با اسیران پاتوکست ربود که آن‌ها را در اسپانیا به بردگی فروخت، و به همین دلیل نخستین گروه زائران پیلگریم که در دسامبر 1620 در امتداد بازوی بیرونی کیپ پیش رفت، روی ساحل ایستهام با تیر پذیرایی شد؛ ساحلی که هنوز First Encounter نامیده می‌شود. نوسیت‌ها تابستان بعد صلح کردند و ساشم آن‌ها، آسپینت، پسر انگلیسی گم‌شده‌ای را با صد مرد همراهی به پلیموث بازگرداند. آسپینت دو سال بعد درگذشت، در حالی که پس از یورش پلیموث به ویسّاگوست که تمام ساحل را هراسان کرده بود، در مرداب‌ها پنهان شده بود. از دهه 1650 مبلغ ریچارد بورن در میان آن‌ها کار کرد و بیشتر نوسیت‌ها مسیحی شدند. این امر آن‌ها را از جنگ شاه فیلیپ در 1675 دور نگه داشت و از انتقام‌های آن جنگ رهاند، اما نتوانست آن‌ها را از یک قرن فروش زمین، سرپرستی، رهن‌بندگی بدهی و خدمت در خدمه نهنگ‌گیری نجات دهد. آنچه باقی مانده خوانا است: نام‌های جغرافیایی از ساحل نوسیت تا رودخانهٔ پامت، و خود زبان ماساچوست، که مبلغان سده هفدهم و همکاران بومی‌شان آن را نوشتند و از سال 1993 به دست پروژهٔ Wôpanâak Language Reclamation Project بار دیگر به کاربرد گفتاری بازگشته است.