اروتیک آبناکی‌ها

مردم آبناکی، سرزمین «ندکینا» یا «سرزمین ما» را در اختیار داشته‌اند؛ منطقه‌ای در شمال‌شرق که از دریاچه شامپلین و بخش بالایی رودخانه کانکتیکات آغاز می‌شود، از کوه‌های گرین و وایت می‌گذرد و تا رودخانه‌های غرب ماین ادامه می‌یابد، و در شمال تا ساحل جنوبی رودخانه سنت لارنس در کبک امتداد دارد. آنان واباناکی‌اند، یعنی «مردم سرزمین سپیده‌دم»، و یکی از ملت‌های کنفدراسیون واباناکی به همراه پنوبسکات، پاساماکودی، ولاستوکیک و میکمک‌اند. نام آبناکی همان معنا را دارد: مردمی که خورشید از سرزمینشان برمی‌آید. زبان‌های آنان به شاخه شرقی آلگونکین از خانواده آلگیک تعلق دارد. آبناکیِ شرقی که زمانی در امتداد رودخانه‌های کنبک و آندروسکوگین رایج بود و گویش پنوبسکات را دربر می‌گیرد، دیگر گوینده بومی روان ندارد. آبناکیِ غربی، زبان جوامع ورمونت و کبک، با شمار اندکی گوینده باقی مانده و با احیایی پایدار همراه است که بر پایه کتاب عبارات جوزف لوران، رئیس قبیله، در سال 1884 از اودانک و بر کلاس‌های آنلاین ساخته شده که اکنون دانشجویان سراسر پراکندگی را به خود جذب می‌کند.

جنگ‌های استعماری شکل تاریخ آبناکی را رقم زدند. آنان میان نیوفرانس و نیوانگلند گرفتار بودند و بیشتر گروه‌ها جانب فرانسویان را گرفتند. وقتی یورش‌ها و تلافی‌جویی‌ها روستاهای کنار رودخانه را غیرقابل زیست کرد، خانواده‌ها به سمت شمال و به مأموریت‌های یسوعی روی رودخانه‌های سن‌فرانسوا و بکانکور عقب نشستند که به محمیه‌های اودانک و ولیناک تبدیل شدند. گروه روجرز در سال 1759 اودانک را سوزاند و جامعه همان زمین را بازسازی کرد. کسانی که در ورمونت و نیوهمشایر ماندند این کار را آرام انجام دادند، اغلب در محله‌های کانادایی فرانسوی‌زبان حل شدند، و در قرن بیستم بهایش را پرداختند؛ زمانی که جنبش اصلاح نژاد ورمونت که در سال 1931 قانون عقیم‌سازی را از تصویب گذراند، خانواده‌هایی با تبار آبناکی را در شمار هدف‌های خود داشت. به همین دلیل بود که شناسایی چهار گروه آبناکی توسط ورمونت در سال‌های 2011 و 2012 بسیار مهم بود، و به همین دلیل پرسش اینکه چه کسی آبناکی است همچنان مورد بحث است، به‌ویژه از سوی خود اودانک.

کاتولیکی با مأموریت‌ها آمد و ماند. اودانک از اوایل قرن هجدهم کلیسای مأموریتی دارد و بسیاری از خانواده‌ها کاتولیک معتقد هستند که شیوه‌های کهن‌تر را نیز نگه می‌دارند. تبدیل‌گر گلوسکابه تیرهایی به درختان خاکستر شلیک کرد و نخستین انسان‌ها را از آن‌ها بیرون کشید، و درخت خاکستر هنوز ماده خام سبدهای نواری است که زنان آبناکی از سده نوزدهم بافته و فروخته‌اند؛ به همین دلیل سوسک زمردی زبان‌گنجشک را به‌عنوان یک بحران فرهنگی می‌نگرند نه یک مسئله جنگلداری. فیلمساز مستند آلانیس اوبومساوین از اودانک، شناخته‌شده‌ترین چهره آبناکی در نیم قرن گذشته است.