زنی از چراها، مرجع فنوتیپ

اروتیک چراها

زبان

چراو، منقرض و کم‌ثبت‌شده (احتمالاً سیویی)

دین

دین سنتی بومی جنوب شرقی، با مستندات بسیار اندک

درباره چراها

Cheraw مردمی بومی از منطقه پیدمونت کارولینا و جنوب ویرجینیا بودند. اروپاییان از قرن شانزدهم تا اواسط قرن هجدهم از وجود آنان آگاه بودند، تا آنکه جنگ و بیماری‌های همه‌گیر بازماندگان را به ملت Catawba راندند. سوابق، آنان را با چند نام ثبت کرده‌اند، از جمله Saura، Sara و Cheraw. وقایع‌نگاران اسپانیایی از شهرهایی به نام Xuala و Joara نوشته‌اند و بسیاری از مورخان این شهرها را به همین مردم پیوند می‌دهند. برای نویسندگان استعماری، این نام بود که آنان را یک مردم معرفی می‌کرد و هر بار که در سرزمین‌های مرزی داخلی جابه‌جا می‌شدند، همراهشان بود.

Joara نخستین رشته این داستان است. در سال ۱۵۶۷ کاپیتان اسپانیایی Juan Pardo، دژ San Juan را کنار این شهر و نزدیک Morganton امروزی در کارولینای شمالی ساخت. این نخستین سکونتگاه اروپایی در داخل آنچه اکنون ایالات متحده خوانده می‌شود بود. حدود یک سال و نیم دوام آورد تا آنکه مردم محلی آن را همراه با دیگر پاسگاه‌های Pardo ویران کردند، و کاوش‌ها در محل Berry بقایای آن را از آن زمان آشکار کرده‌اند. تا اواخر قرن هفدهم، Saura در شهرهایی در امتداد رود Dan نزدیک مرز امروزی ویرجینیا زندگی می‌کردند. آنان با بازرگانان ویرجینیا داد و ستد داشتند و بر اثر بیماری‌هایی که از همان مسیرهای تجاری آمدند، جان‌هایی از دست دادند. کوهستان‌های Sauratown در شهرستان Stokes هنوز نام آنان را دارند.

زبانشان عملاً از میان رفته است. چیزی اندک یا هیچ از آن نوشته نشده است. پژوهشگران معمولاً آن را در خانواده Siouan قرار می‌دهند، در کنار گفتار همسایگان آنان Saponi و Tutelo، اما شواهد اندک است. بیگانگان تقریباً چیزی از زندگی آیینی آنان ثبت نکردند، و آنچه باور داشتند پرسشی باز می‌ماند.

در آغاز قرن هجدهم، حمله‌های دسته‌های جنگی ایروکوئا از شمال، آنان را به جنوب تا رود Pee Dee در کارولینای جنوبی راند، جایی که شهر Cheraw اکنون نام آنان را دارد. آنان به جنگ Yamasee در سال ۱۷۱۵ پیوستند، شورشی گسترده از سوی بومیان علیه مستعمره کارولینا، و از آن ضعیف‌تر بیرون آمدند. در چند دهه بعد، آخرین اعضای Cheraw در میان Catawba ساکن شدند و سوابق استعماری دیگر آنان را به‌عنوان یک مردم جداگانه فهرست نکردند.

میراث آنان امروز در چند جامعه زنده است. در دهه ۱۹۳۰، قوم‌شناس John R. Swanton، Cheraw و Keyauwee را محتمل‌ترین نیاکان مردم بومی شهرستان Robeson در کارولینای شمالی دانست که اکنون به نام Lumbee شناخته می‌شوند. چند جامعه Pee Dee در کارولینای جنوبی نیز تبار Cheraw بودن را ادعا می‌کنند. برای این خانواده‌ها، Cheraw مردمی نیاکانی‌اند، نه مردمی گم‌شده.

فنوتیپ‌های معمول: چراها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

کمتر سندی مظهر چراوها را توصیف کرده است. مانند دیگر مردمان بومی پیدمونت کارولاینا، معمولاً پوستی قهوه‌ای و موهای مشکی و صاف برای آنان ذکر شده است. گزارش‌های استعماری از این منطقه پوشاک از پوست آهو را توصیف می‌کنند و در گورهای محوطه‌های شهرک‌های رودخانه دن، زیورآلات صدفی و مهره‌های شیشه‌ای تجارت اروپایی یافت شده است.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره چراها

چراها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی چراها چراو، منقرض و کم‌ثبت‌شده (احتمالاً سیویی) است.

چراها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان چراها دین سنتی بومی جنوب شرقی، با مستندات بسیار اندک است.