اروتیک آکوماک‌ها

آکوماک‌ها مردمی بودند که به زبان الگونکی سخن می‌گفتند و در انتهای جنوبی ساحل شرقی ویرجینیا زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که اکنون شهرستان نورثمپتون نام دارد. آنان از پیش از تماس انگلیسی‌ها در سال 1608 تا زمانی که محمیشان در اوایل قرن نوزدهم از هم پاشید، در آنجا می‌زیستند؛ فرزندانشان که مدت‌ها با نام گینگاسکین شناخته می‌شدند، در جوامع آزادِ سیاه‌پوستان شبه‌جزیره ادغام شدند و هنوز در همان‌جا زندگی می‌کنند. نام آنان معمولاً «مکانِ آن سوی» ترجمه می‌شود و همه آنان را همین‌گونه می‌دیدند: مردمِ آن سوی خلیج چیساپیک. دوازده مایل یا بیشتر آب باز، آنان را از قدرت عالیِ پاوهاتان فاصله می‌داد. آنان باج می‌پرداختند و به زبانی سخن می‌گفتند که جان اسمیت آن را زبان پاوهاتان تشخیص داد، اما امور خود را خودشان اداره می‌کردند.

آنان بر نواری باریک از زمین شنی زندگی می‌کردند که از دو سو آب آن را احاطه کرده بود: ذرت، لوبیا و کدو در مزارع، و ماهی، صدف‌های خوراکی، دوکفه‌ای‌ها و خرچنگ از خورها و مرداب‌ها. ساحل شرقی همچنین صدف‌های لازم برای ساختن روانوک را فراهم می‌کرد، یعنی مهره‌های قرصی‌شکلی که در سراسر چیساپیک به‌عنوان ثروت و باج به کار می‌رفتند و به مردمی کوچک، وزنی بیش از شمارشان می‌بخشیدند. اسمیت در سال 1608 حدود هشتاد جنگجو شمرد و خبر یافت که بیماری‌ای اخیر بسیاری بیشتر را کشته است. او رهبرشان را خوش‌سیماترین و مؤدب‌ترین حاکم بومی‌ای خواند که دیده بود.

رهبری از آن نسل در سوابق انگلیسی با نام «شاه خندان» ثبت شده است؛ نامش اسمی شیچانز بود و غالباً با نام دبداوون یکی دانسته می‌شود. او زودهنگام سازش را برگزید و بر آن ماند. زمین به مترجم توماس ساویج داد، ذرت به جیمزتاون گرسنه فروخت، و در سال 1621 به مستعمره‌نشینان هشدار داد که اوپچانکانو در پی گیاهی سمی است که در ساحل شرقی می‌روید تا علیه آنان به کار برد. هنگامی که حمله سال 1622 به شهرک‌های غربی فرود آمد، آکوماک‌ها کنار ماندند. وفاداری چندان سودی نداشت. کشاورزان انگلیسی به همان دلیلی به شبه‌جزیره ریختند که آکوماک‌ها برایش ارزش قائل بودند: زمینی خوب، دور از جنگ‌های سرزمین اصلی.

تا دهه 1640، بازماندگان به محمیتی حدود 650 ایکر محدود شدند و مستعمره آغاز کرد به نامیدنشان گینگاسکین. آنان بیش از یک قرن و نیم این زمین را نگه داشتند، کشاورزی و ماهیگیری کردند و با همسایگان سیاه‌پوست آزادشان ازدواج می‌کردند، و مقامات سفیدپوست بعدها این را دلیلی بر آن گرفتند که دیگر سرخپوست نیستند. در سال 1813 مجلس قانون‌گذاری ویرجینیا دستور داد زمین به قطعات فردی تقسیم شود، ده‌ها سال پیش از آنکه تخصیص زمین به سیاست ملی تبدیل شود، و پس از هراسی که از شورش نت ترنر در سال 1831 برخاست، تقریباً تمام آن به سفیدپوستان فروخته شد. این نام در شهرستان آکوماک و شهر آکوماک، که هر دو در شمال جایی‌اند که آکوماک‌ها زندگی می‌کردند، باقی مانده است.