اروتیک آگوا دولسه‌ها

مردم Agua Dulce گروهی بودند که به زبان Timucua سخن می‌گفتند و در میانهٔ رود St. Johns در شمال‌شرقی فلوریدا زندگی می‌کردند. آنان حوالی دریاچهٔ Lake George و سرزمین‌های رودی شمال آن زیست می‌کردند، تا آنکه بیماری، آشفتگی مأموریت‌های مذهبی و یورش‌های بردگی در دهه‌های 1600 و 1700 آنان را از هم گسست. امروز هیچ جامعه‌ای نیست که نسب خود را بی‌گسست به ایشان برساند. نام آنان اسپانیایی و به معنای آب شیرین است. این نام شهرک‌های رودی و دریاچه‌ای‌شان را از Mocama متمایز می‌کرد، یعنی گویشوران Timucua در ساحل اقیانوس اطلس که نام خودشان به معنای دریا بود.

جهان آنان آب بود. رود St. Johns آرام و پهن از میان باتلاق و جنگل‌های پهن‌برگ به سوی شمال جاری است. مردمان کرانه‌هایش ماهی، لاک‌پشت، گوزن و شمار عظیمی حلزون آب شیرین می‌خوردند، و تل‌های صدفی که به جا گذاشتند در برخی جاها هنوز برپاست. باستان‌شناسان نیاکانشان را ذیل فرهنگ St. Johns جای می‌دهند که به سفالی نرم و گچی، ساخته‌شده از گلی پرشده از سوزن‌های اسفنج آب شیرین، شناخته می‌شود. در Mount Royal، درست در شمال Lake George، تپهٔ تدفینی شنی و بزرگی حاوی زیورهای مسی چکش‌خورده بود. این مس نقش‌مایه‌های جهان Mississippian را تا دورِ شمال و غرب حمل می‌کرد، نشانه‌ای بر آنکه این شهرک‌های رودی هرگز منزوی نبودند.

زبان آنان، Timucua، زبانی منزوی است که خویشاوند اثبات‌شده‌ای ندارد، برخلاف زبان Muskogean که به Apalachee در غرب تعلق دارد. راهب فرانسیسکنی Francisco Pareja که در اوایل دهه‌های 1600 در فلوریدای اسپانیایی کار می‌کرد، Agua Fresca را در میان گویش‌های Timucua که می‌شناخت نام برد، و به همین سبب نام این گویش اصلاً باقی مانده است. پیش از رسیدن راهبان، نویسندگان فرانسوی و اسپانیایی کاهنان و درمانگران Timucua را در کار دیده بودند، همراه با نوشیدنی سیاه تشریفاتی که از برگ yaupon holly دم می‌شد. به‌زودی مأموریت‌های فرانسیسکنی میان شهرک‌های آب شیرین برپا شدند. غسل تعمید، تقویم کلیسایی و کار اجباری برای سنت آگوستین، زندگی روزمره را دگرگون کرد.

نخستین چرخش سخت در دهه‌های 1560 رخ داد، هنگامی که فرانسویان نزدیک دهانهٔ رود قلعهٔ Fort Caroline را ساختند. روایت‌هایشان از رئیس نیرومندی در داخل سرزمین یاد می‌کند که او را Outina نامیدند. بسیاری از مورخان شهرک‌های او را در این سرزمین آب شیرین یا نزدیک آن قرار می‌دهند، هرچند نقشهٔ دقیق هنوز محل بحث است. فرانسویان به جنگ او علیه Potano پیوستند، سپس کمبود غذا پیدا کردند، او را دستگیر کردند و در برابر ذرت نگه داشتند. اسپانیا در سال 1565 مستعمرهٔ فرانسوی را نابود کرد و ماند. در سدهٔ بعد، بیماری‌های همه‌گیر شهرک‌ها را تهی کردند، و یورش‌های Creek و Yamasee با پشتیبانی انگلیسی‌ها در اوایل دههٔ 1700 آنچه مانده بود را پراکنده ساخت. بازماندگان Timucua از سراسر منطقه در سکونتگاه‌های رو به کاهش نزدیک سنت آگوستین گرد آمدند، و آخرین چند نفرشان همراه اسپانیایی‌ها در سال 1763 به کوبا رفتند. آنچه پایدار مانده در خاک و بایگانی است: تل‌های صدف، تپه‌ها و نام یک گویش در فهرست یک راهب.