اروتیک ناکوچتانک

ناکوتچتانک‌ها مردمی بودند که به زبان الگونکی سخن می‌گفتند و تا اواخر سده هفدهم در امتداد بخش پایینی رودخانه آناکوستیا، در محدوده و اطراف آنچه امروز واشینگتن، دی‌سی نامیده می‌شود، زندگی می‌کردند. تا آن زمان، خشونت، بیماری و استقرار انگلیسی‌ها بازماندگانشان را به پیوستن به همسایگانشان، پیسکاتوی‌ها، واداشته بود. یک شهر و موقعیت آن، این قوم را از دیگران متمایز می‌کرد. روستای اصلی آنان در کرانه شرقی آناکوستیا، نزدیک محلی که این رودخانه به پوتوماک می‌پیوندد، و درست پایین‌تر از خط آبشارهای پوتوماک قرار داشت. جان اسمیت پس از سفر به بالادست پوتوماک در سال ۱۶۰۸، آن را بر نقشه‌اش ثبت کرد. این نام معمولاً به چیزی شبیه شهر بازرگانان ترجمه می‌شود و موقعیت مکان با این نام سازگار بود: کالاهایی که میان خلیج چیساپیک و داخل سرزمین جابه‌جا می‌شدند از نزدیک آن می‌گذشتند و بازرگانان انگلیسی به زودی دریافتند که پوست و ذرت را می‌توان آنجا به دست آورد.

زندگی روزمره از الگوی آلگونکی‌های خلیج چیساپیک پیروی می‌کرد. آنان ذرت، لوبیا و کدو می‌کاشتند، در مهاجرت بهاره ماهی شاد و هرینگ را صید می‌کردند، صدف‌ها و نرم‌تنان را گرد می‌آوردند و در جنگل‌های اطراف شکار می‌کردند. از زبانشان بسیار کم به نوشتار درآمده است، اما احتمالاً گویشی از زبان پیسکاتوی بود، یکی از زبان‌های آلگونکی شرقی که در کرانه اقیانوس اطلس رایج بود. از نظر سیاسی به نظر می‌رسد که پاسخگوی رئیس عالی پیسکاتوی، یعنی تایاک، بوده‌اند و باید مراقب یورش‌گران ایروکوایی‌زبان از شمال می‌بودند. زندگی دینی آنان بیشتر ثبت نشده است. انگلیسی‌هایی که با آنان دیدار کردند، بیش از باور به تجارت اهمیت می‌دادند.

برخورد با بیگانگان خیلی زود به خشونت کشید. در سال ۱۶۲۳ یک هیئت تجاری از ویرجینیا به سرپرستی هنری اسپلمن در روستای ناکوتچتانک‌ها مورد حمله قرار گرفت. اسپلمن کشته شد و هنری فلیت اسیر گردید. فلیت چند سال میان اسیرکنندگانش زیست و زبانشان را آموخت. پس از آزادی، به‌عنوان مترجم و تاجر پوست در پوتوماک کار کرد و دفترچه خاطراتش یکی از معدود روایت‌های دست اول از این رودخانه در آن دوره است. پس از تأسیس مریلند در سال ۱۶۳۴، استقرار انگلیسی‌ها پیوسته به بالادست رودخانه پیش رفت و نویسندگان استعماری، از جمله مبلغان یسوعی، این نام را آناکوستان نوشتند.

تا پایان سده هفدهم، ناکوتچتانک‌ها دیگر در اسناد به‌عنوان قومی جداگانه ظاهر نمی‌شوند. گمان می‌رود که بیشتر بازماندگانشان به پیسکاتوی‌ها پیوستند، که خود نیز ناچار شدند از شهرهای‌شان در مریلند بیرون بروند. بسیاری از پیسکاتوی‌ها در امتداد پوتوماک به بالادست و بعدها به شمال، به پنسیلوانیا، کوچ کردند، در حالی که برخی خانواده‌ها در جنوب مریلند ماندند. امروز جوامع کنونی پیسکاتوی از نوادگان کسانی تشکیل شده‌اند که ماندند، و ایالت مریلند در سال ۲۰۱۲ آنان را به رسمیت شناخت. ردپای روشن ناکوتچتانک‌ها بر نقشه دیده می‌شود: رودخانه آناکوستیا و محله آناکوستیا در جنوب‌شرقی واشینگتن، هر دو صورت انگلیسی نام آن شهر تجاری کهن را حمل می‌کنند.