اروتیک وینتینوک

زبان

گویش وئانتینوک Weantinock، کم‌ثبت، در میان ماهیکان و کویریپی گفته می‌شد (الگونکینی، الگونکینی شرقی)

دین

باورهای روحی سنتی الگونکینی؛ مسیحیت را مبلغان موراویایی در دهه 1740 معرفی کردند

درباره وینتینوک

قوم Weantinock مردمی بودند که به زبان‌های الگونکین سخن می‌گفتند و در امتداد رودخانه Housatonic در غرب ایالت Connecticut زندگی می‌کردند. مرکز زیست آنان سرزمینی بود که امروزه شهر New Milford در آن قرار دارد، تا آن‌که خریدهای زمین توسط انگلیسی‌ها در آغاز سده هجدهم، سرزمین آنان را از هم پاشید. امروزه فرزندان آنان در میان قوم Schaghticoke در Kent ایالت Connecticut یافت می‌شوند و احتمالاً دیگران در جوامع Mahican در شمال و غرب ادغام شدند. آنان هرگز ملتی بزرگ نبودند. آنچه آنان را کنار هم نگه می‌داشت یک مکان بود: روستاها و مزارع ذرت در دشت‌های کنار رودخانه، همراه با زمین‌های شکار که در امتداد دره به بالا و به سوی غرب تا آنچه امروز شهرستان Dutchess در ایالت New York نامیده می‌شود کشیده می‌شد. مقامات استعماری و پس از آن مردم‌شناسان معمولاً آنان را گروهی در درون جهان گسترده‌تر Mahican به شمار می‌آوردند، نه قدرتی مستقل.

بخش اندکی از زبانشان مکتوب شده است. این زبان به شاخه Eastern Algonquian تعلق داشت و میان زبان Mahican در شمال و گویش‌های Quiripi در ساحل Connecticut رایج بود. سوابق به‌روشنی نشان نمی‌دهند که زبانشان به کدام یک از این دو نزدیک‌تر بود. دینشان از الگوی جنوب New England پیروی می‌کرد: جهانی پر از نیروهای روحانی که از طریق رؤیاها، جشن‌ها و درمانگرانی که انگلیسی‌ها آنان را powwows می‌نامیدند، با آن برخورد می‌شد. مسیحیت با ورود مبلغان Moravian به دره در دهه 1740 رسید و برای مدتی در کنار باورهای کهن قرار گرفت، نه آن‌که آن‌ها را از میان ببرد.

شناخته‌شده‌ترین چهره Weantinock، زعیم Waramaug است که حدود سال 1735 درگذشت. او زنده بود تا فروش زمین‌های Weantinock را ببیند که با سندی در سال 1703 برای سرمایه‌گذارانی از Milford آغاز شد، و همچنین مزارع نخست انگلیسی‌ها را در New Milford. تاریخ‌های شهر که بعدها نوشته شدند، کلبه بزرگ پوستی او در کنار رودخانه را توصیف می‌کنند که بر دیوارهای درونی‌اش پرندگان، جانوران و ماهی‌ها نقاشی شده بود. پس از مرگ او، بسیاری از خانواده‌های بومی باقی‌مانده در دره، از جمله Weantinock، به Pootatuck و همسایگان دیگر در Schaghticoke پیوستند و زیر نظر زعیم Mauwee قرار گرفتند. مبلغان Moravian به مدت یک نسل در آنجا یک مأموریت دینی اداره کردند.

امروزه این نام بیش از هر جای دیگر بر نقشه‌ها دیده می‌شود. دریاچه Waramaug نام زعیم را دارد و جنگل دولتی Wyantenock نام این قوم را. دریاچه Lillinonah، مخزنی بر رودخانه Housatonic، به نام افسانه‌ای عاشقانه از سده نوزدهم درباره دختر Waramaug نامیده شده است، افسانه‌ای که بیش از زندگی Weantinock، از ذوق ویکتوریایی حکایت دارد. قوم Schaghticoke که هنوز قلمرو خود را در Kent نگه داشته‌اند، ادامه این تاریخ را حمل می‌کنند.

فنوتیپ‌های معمول: وینتینوک

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

از اوصاف ویژهٔ قوم Weantinock تنها اندکی باقی مانده است. مانند همسایگان جنوبی‌شان در نیوانگلند از آلگونکیان، عموماً توصیف شده‌اند که پوستی قهوه‌ای روشن تا متوسط و موهای مشکی و صاف دارند. لباس روزمره از پوست آهو ساخته می‌شد: لنگ‌های کمربندی، دامن‌های پیچیدنی، ساق‌پوش و کفش‌های نرم (موکاسن)، با شنل‌هایی از خز یا پر در هوای سرد. صدف‌های ویمپوم به‌عنوان زیور به کار می‌رفت و تا اوایل دهه 1700، پارچهٔ تجاری، پتوهای پشمی و زیورآلات فلزی رایج شده بود.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره وینتینوک

وینتینوک به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی وینتینوک گویش وئانتینوک Weantinock، کم‌ثبت، در میان ماهیکان و کویریپی گفته می‌شد (الگونکینی، الگونکینی شرقی) است.

وینتینوک پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان وینتینوک باورهای روحی سنتی الگونکینی؛ مسیحیت را مبلغان موراویایی در دهه 1740 معرفی کردند است.