اروتیک چیلولاها

چیلولا مردم پایین رودخانهٔ ردوود کریک و تپه‌های بالد هستند؛ تپه‌های بالد علفزارهای بازی‌اند که از دل جنگل سرخ‌چوب در شهرستان همبولت، در دورترین شمال غربی کالیفرنیا، بیرون زده‌اند. آنان این نام را برنگزیدند. این نام از یوروک‌ها، همسایگانشان به سوی اقیانوس، آمده است و واژهٔ آنان برای مردم تپه‌های بالد به زبان انگلیسی به شکل چیلولا درآمد. این نام با سرشت آنان جور است، زیرا سرزمین بود که آنان را شکل داد. روستاهایشان در کنار رودخانه بود و مرغزارهای بالای آن سرزمین گوزن‌ها بود؛ زمینی باز برای شکار و گردآوری خوراک در میان جنگلی انبوه.

آنان به گویشی از زبان هوپا سخن می‌گفتند که زبانی آتاباسکی است. این گویش تقریباً با گفتار ویلکوت‌ها که در بالادست رودخانهٔ ردوود کریک می‌زیستند یکسان بود، و هوپاهایی که آن سوی تپه در دره رودخانهٔ ترینیتی می‌زیستند آن را به آسانی درمی‌یافتند. این امر چیلولا را در میان گروه‌های پراکندهٔ آتاباسکی شمال غربی کالیفرنیا جای می‌دهد. آنان خویشاوندان دوردست ناواهو و آپاچی و زبان‌های دِنه در آلاسکا و کانادا هستند، با این همه کنار یوروک‌ها زیستند که زبانشان به خانوادهٔ الگیک تعلق دارد، خانواده‌ای که با آتاباسکی‌ها بی‌ارتباط است. زبان نقشه‌ای از منطقه ترسیم کرد و فرهنگ نقشهٔ دیگری. در زندگی روزمره، چیلولاها اشتراکات بسیار بیشتری با همسایگان یوروک و هوپای خود داشتند تا با هر یک از خویشاوندان آتاباسکی‌شان در شمال یا جنوب.

زندگی روزمرهٔ آنان بر بلوط، ماهی آزاد، آهو و گوزن می‌چرخید. خانواده‌ها در خانه‌هایی از تخته‌های شکافتهٔ سرخ‌چوب زندگی می‌کردند و مردان در عرق‌خانه‌ها گرد هم می‌آمدند. ثروت با رشته‌هایی از صدف دنتالیوم و با زیورآلات آیینی مانند کلاه‌هایی از پوست سر دارکوب و تیغه‌های بزرگ ابسیدین سنجیده می‌شد. دین از سنت تجدید جهان منطقه پیروی می‌کرد، سنتی که در آن رقص‌ها، فرمول‌های گفتاری و رفتار شخصی دقیق، جهان را در نظم کارآمد نگه می‌داشت. زندگی آیینی چیلولا با زندگی هوپاها پیوندی نزدیک داشت.

با هجوم طلا همه چیز دگرگون شد. راه کاروانی قاطرها از شهرهای خلیج همبولت تا معدن‌های رودخانهٔ ترینیتی از تپه‌های بالد می‌گذشت و جنگ‌ها در امتداد آن به جنگ تپه‌های بالد بین سال‌های 1858 تا 1864 تبدیل شد. چیلولاها همچون هر ملت دیگری در منطقه سخت آسیب دیدند. سرانجام از ردوود کریک رانده شدند و بیشتر بازماندگان در محمیهٔ دره هوپا ساکن شدند و بخشی از جامعهٔ هوپا گشتند. در اوایل سدهٔ بیستم، زبان‌شناس پلینی ارل گادارد گویش آنان را ثبت کرد و متون چیلولای او هنوز کامل‌ترین سند این زبان است. بخش بزرگی از زادگاه کهن اکنون درون پارک ملی ردوود قرار دارد و خانواده‌های درون قبیلهٔ دره هوپا امروز تبار چیلولا دارند.