اروتیک کاواساک‌ها

کواسوک‌ها نام خود را از یک مکان گرفته‌اند: مرغزارهای پهنِ پیچ‌خورده‌ی بالادست رود کانکتیکات، جایی که نیوبری در ورمانت و هیورهیل در نیوهمپشایر اکنون در دو سوی آب روبه‌روی هم قرار دارند. گویشوران زبان آبناکی آن را Koasek می‌نامیدند. این واژه معمولاً به‌معنای «جای کاج‌ها» ترجمه می‌شود، هرچند برخی آن را به پیچ‌وخم‌های رودخانه نسبت می‌دهند. مردمی که آنجا زندگی می‌کردند یکی از چند گروه رودنشینِ غربیِ آبناکی بودند. آنان همراه با سوکوکی در پایین‌دست و میسیکوی نزدیک دریاچه‌ی شمپلین، لبه‌ی غربی جهان ابناکی را تشکیل می‌دادند. سیلاب‌های بهاری خاک را برای کشت ذرت، لوبیا و کدو تازه می‌کردند و فصل ماهی آزاد و شکار در تپه‌ها بقیه‌ی سال را پر می‌کرد. همان مرغزارهای باز در دهه‌های 1760 مهاجران انگلیسی را به بالادست رود کشاند.

زبان آنان آبناکی غربی بود، زبانی از خانواده‌ی الگونکی شرقی که با آن گروه‌های همسایه مشترک داشتند. آخرین گویشوران بومی روان آن در اودانک در کبک زندگی می‌کردند. امروز این زبان از راه فرهنگ‌واژه‌ها، ضبط‌های صوتی و آموزش کلاسی زنده مانده است، نه از راه گفت‌وگوی روزمره‌ی خانه. قرن هفدهم همه‌گیری‌ها را به همراه آورد و پس از آن آوارگان و انتقام‌های جنگ شاه فیلیپ رسیدند. کوس به ایستگاهی در مسیر جنگ میان مأموریت‌های فرانسوی دره‌ی سنت‌لارنس و شهرهای مرزی انگلیسی بدل شد. در قرن هجدهم بیشتر خانواده‌های کواسوک به شمال، به مأموریت سنت‌فرانسوا که امروز اودانک نامیده می‌شود، کوچیدند. در آنجا کاتولیسیسم در کنار روایت‌های کهن از قهرمان فرهنگی گلوسکابه ریشه دواند. در قرن بعد، خانواده‌های اودانک هر تابستان به جنوب می‌آمدند تا سبدهای بافته‌شده از تراشه‌های چوب خاکستر و علف شیرین را در تفرجگاه‌های کوه‌های سفید بفروشند، سفری کوتاه از مرغزارهای قدیمی کوس. مورخان هنوز درباره‌ی اینکه چند کواسوک هرگز به شمال نرفتند اختلاف نظر دارند.

همین اختلاف است که امروز نام را محل مناقشه کرده است. چند سازمان در نیوانگلند خود را کواسوک یا Koasek معرفی می‌کنند. از جمله گروه کواسوکِ جماعت پناکوک-آبناکی که در زندگی فرهنگی بومیان نیوهمپشایر فعال است، و یک گروه Koasek که ورمانت آن را در سطح ایالتی به رسمیت می‌شناسد. هیچ‌کدام به رسمیت فدرال نرسیده‌اند و نخستین ملت اودانک علناً پرسیده که آیا چند تا از این گروه‌ها اصالتاً بومی هستند یا نه. گزارش صادقانه از کواسوک باید هر دو سو را در بر بگیرد: مردم رودنشینِ مستندِ مرزِ استعماری، و هویتی امروزین که پیوندش با آنان هنوز در عرصه‌ی عمومی مورد بحث است.