اروتیک کاپینان‌ها

کاپینان‌ها ملتی کوچک از بومیان آمریکای شمالی در ساحل خلیج میسی‌سی‌پی بودند که فرانسوی‌ها در حدود سال ۱۷۰۰ در پایین رود پاسکاگولا ثبتشان کردند و ظرف چند دهه از متون مکتوب ناپدید شدند، و به احتمال زیاد در همسایگانشان، بیلوکسی‌ها و پاسکاگولاها، ادغام شدند. تقریباً همه‌چیزی که دربارهٔ آنان می‌دانیم در یک پاراگراف جا می‌شود، و همین کمبود خود بخشی از داستان است. آنان وارد تاریخ شدند زیرا هیئت پیر لو موآن دو ایبرویل که در سال ۱۶۹۹ نخستین پایگاه فرانسوی را در خلیج بیلوکسی برپا کرد، به کسانی که در آن نزدیکی زندگی می‌کردند توجه کرد. کاپینان‌ها در آن اسناد استعماری به عنوان نامی ظاهر می‌شوند که به دو ملت بهتر شناخته‌شده پیوسته است، و هر دو در همان بخش از رود، در جنوب شرقی آنچه امروز ایالت میسی‌سی‌پی نامیده می‌شود، زندگی می‌کردند.

اینکه آنان فراتر از این چه بوده‌اند پرسشی باز است. مردم‌شناسان اوایل قرن بیستم متوجه شدند که کاپینان دقیقاً در همان فهرستی ظاهر می‌شوند که گروه ناشناختهٔ دیگری به نام موکتوبی در آن آمده بود، و پیشنهاد کردند که این دو نام به یک قوم اشاره دارند. هیچ‌کس نتوانسته آن را اثبات کند. هیچ فهرست واژگانی از زبانشان باقی نمانده است. بیلوکسی‌ها به زبانی سیوانی سخن می‌گفتند که در ساحلی که زبان‌های موسکوگی بر آن غلبه داشتند، استثنا بود، و زبان پاسکاگولا خود ثبت نشده است، پس کاپینان ممکن است به هر یک از این دو گروه یا به هیچ‌کدام تعلق داشته باشند. تجارت در امتداد این ساحل با زبان موبیلیان جارگون انجام می‌شد، یک زبان آمیخته (پیجین) بر پایهٔ موسکوگی که به ملت‌های کوچک با زبان‌های مادری نامرتبط امکان می‌داد کنار هم زندگی کنند، و احتمالاً کاپینان‌ها نیز مانند همهٔ اطرافیانشان از آن استفاده می‌کردند.

محیط زندگی آنان هم نزدیکی‌شان به همسایگان را توضیح می‌دهد و هم ناپدید شدنشان را. فرانسوی‌ها به اجتماعاتی از این دست petites nations (ملت‌های کوچک) می‌گفتند: شهرک‌هایی که اغلب جمعیتشان به صدها نفر می‌رسید، در کنار رودخانه‌ها ذرت می‌کاشتند، در خورها ماهی می‌گرفتند و صدف جمع می‌کردند، و در جنگل‌های کاج پشت آن‌ها گوزن شکار می‌کردند. تا زمان ورود ایبرویل، بیماری دست‌کم یک روستا را در پاسکاگولا خالی کرده بود، و یورش‌های بردگی که گروه‌های مسلحی به دست تاجران انگلیسی در کارولینا انجام می‌دادند، بازماندگان را به تجمع برای امنیت وادار کرد. ادغام شدن راه بقای ملت‌های کوچک بود. شهرکی که کوچک می‌شد به شهرکی دوست می‌پیوست، مدتی نام خود را نگه می‌داشت، و سپس آن نام از کاربرد می‌افتاد.

محتمل‌ترین سرنوشت کاپینان‌ها همین است. بیلوکسی‌ها و پاسکاگولاها در اواخر قرن هجدهم به سمت غرب و به لوئیزیانا کوچ کردند، و امروزه بازماندگان بیلوکسی بخشی از قبیلهٔ توونیکا-بیلوکسی در مارکس‌ویل هستند. هر خانوادهٔ کاپینانی که در آنجا وجود داشته، از طریق همین تبارها و بی‌آنکه برچسبی بخورد، زیسته است. خود این نام تنها در اسناد استعماری فرانسه و منابع مرجعی که بر پایهٔ آن‌ها ساخته شده‌اند باقی مانده است، یادآوری از این‌که چقدر از ملت‌های ساحل خلیج تنها یک بار توسط افسری گذرا شمرده شدند و هرگز چیزی بیشتر از آنان پرسیده نشد.