اروتیک کارکین

کارکین قومی کوچک از مردم اوهلون بودند که در کرانه‌های تنگه کارکینز در شمال کالیفرنیا زندگی می‌کردند، تا آن‌که میسیون‌های اسپانیایی در پایان سده هجدهم و آغاز سده نوزدهم روستاهای آنان را از هم پاشیدند. آنان به‌عنوان یک جامعه جداگانه از دوران میسیون‌ها جان سالم به در نبردند. اخلافشان در جمعیت گسترده‌تر اوهلون ادغام شدند و امروزه برخی از مردم اوهلون ایست‌بی، کارکین را از نیاکان خود می‌دانند.

آنچه آنان را متمایز می‌کرد، مکان و زبان بود. این تنگه آبراه باریکی است که جریان به‌هم‌پیوسته رودهای ساکرامنتو و سن خواکین از آن به سوی غرب و به درون خلیج سن پابلو می‌رود. کارکین کرانه‌های آن را در اختیار داشتند، از جمله زمین‌هایی در آنچه امروز شهرستان کنترا کوستا نام دارد. نام آنان هنوز روی نقشه باقی است: اسپانیایی‌زبانان آنان را کارکینس می‌نامیدند و تنگه این نام را گرفت، همچنان که پل‌هایی که بسیار بعدتر بر فراز آن ساخته شدند نیز همین نام را گرفتند. کمتر راننده‌ای که از این پل‌ها می‌گذرد می‌داند که این واژه در آغاز نام یک قوم بوده است.

زبان آنان تنها از فهرست کوتاهی از واژگان شناخته می‌شود که یک مبلغ فرانسیسکنی در سال 1821 ثبت کرده است، اما همین سند اندک برای زبان‌شناسان اهمیت دارد. کارکین به خانواده زبانی کوستانوان تعلق دارد که زبان‌های آن از خلیج سان‌فرانسیسکو به سوی جنوب تا فراتر از مونتری گسترده بودند. این زبان آن‌قدر با خویشاوندانش تفاوت دارد که بسیاری از متخصصان آن را شاخه‌ای جداگانه می‌دانند که زود از دیگر شاخه‌ها جدا شده است. کوستانوان نیز به نوبه خود در کنار زبان‌های میووک در خانواده بزرگ‌تر یوتیان قرار می‌گیرد. تنگه مرزی زبانی بود: گویشوران میووک خلیج در شرق زندگی می‌کردند، اوهلون چوچنیو در جنوب، و در شمال گویشوران پاتوین ساکن بودند که زبانشان به خانواده وینتوان تعلق دارد، خانواده‌ای که با یوتیان خویشاوند نیست.

زندگی روزمره بر محور آب و درختان بلوط می‌گشت. کارکین نیز مانند دیگر مردمان اوهلون در کرانه خلیج، در روستاهای کوچک و مستقل زندگی می‌کردند. آنان بلوط را از تپه‌ها گردآوری می‌کردند، صدف‌ها و سخت‌پوستان را برداشت می‌کردند، ماهی و پرندگان آبزی را از تنگه و باتلاق‌های آن صید می‌کردند و با قایق‌هایی ساخته‌شده از دسته‌های نی تولی جابه‌جا می‌شدند. زندگی دینی از همین چرخه فصلی پیروی می‌کرد و رقص‌ها و شمن‌ها در کانون آن بودند، تا آن‌که غسل تعمید در میسیون‌ها مردم را به آیین کاتولیک کشاند.

هیئت‌های اکتشافی اسپانیایی در دهه 1770 به تنگه رسیدند و در عرض چند دهه میسیون‌های پیرامون خلیج روستاهای آن را خالی کرده بودند. ازدحام، بیماری‌های همه‌گیر و کار اجباری در میسیون‌ها همه گروه‌های اوهلون را ویران کرد و کارکین آن‌قدر کم‌شمار بودند که نتوانستند به‌عنوان یک قوم یکپارچه بمانند. آنچه باقی مانده، یک نام جغرافیایی است، پاره‌ای از واژگان که هنوز بر شیوه طبقه‌بندی زبان‌های کالیفرنیا اثر می‌گذارد، و تباری که مردم اوهلون همچنان آن را از آن خود می‌دانند.