اروتیک کلتساپ‌ها

کلاتسوپ‌ها مردم شینوکیِ سوی اورگانِ دهانه رود کلمبیا هستند. سرزمین آن‌ها کرانه مصبی، دشت شنی و خورهای جزرومدی است که از پوینت آدامز به سمت جنوب، به سوی دماغه تیلاموک کشیده می‌شود. این نام معمولاً اشاره‌ای به ماهی سالمون خشک‌شده تعبیر می‌شود. این تعبیر با مردمی سازگار است که سال‌شان را فصل‌های آمدن ماهی تعیین می‌کرد و جایگاهشان در دهانه بزرگ‌ترین رود شمال غرب، آنان را تقریباً به‌طور طبیعی بازرگان کرده بود. آن سوی آب، در کرانه واشینگتن، خودِ شینوک‌ها زندگی می‌کردند، خویشاوندان نزدیکی که به زبانی تقریباً یکسان سخن می‌گفتند. در جنوب، سرزمین تیلاموک آغاز می‌شد، جایی که مردم به زبانی سالیشی سخن می‌گفتند که با زبان کلاتسوپ‌ها هیچ خویشاوندی نداشت. کلاتسوپ‌ها چنان اغلب با مردم آن سوی این مرز ازدواج می‌کردند که نسل‌های بعد به هر دو گروه تعلق داشتند.

خانواده‌های گسترده در خانه‌های تخته‌ای از چوب سدر به‌طور مشترک زندگی می‌کردند و با قایق جابه‌جا می‌شدند. انبارها از سالمون، ماهی خاویاری، اسمیلت، گوزن، صدف‌ها و ریشه واپاتو پر می‌شد، و رشته‌هایی از صدف دندانیوم هم به‌عنوان زیور و هم به‌عنوان پول به کار می‌رفت. جامعه به خانواده‌های برجسته، عامه و بردگانی که در یورش‌ها اسیر یا از راه تجارت خریداری می‌شدند، طبقه‌بندی شده بود. نوزاد آزادزاده را با تخته‌ای بالشتک‌دار گهواره می‌کردند که به‌تدریج پیشانی را صاف می‌کرد و نیمرخ شیب‌دارِ نشانه آزادی را پدید می‌آورد. فرزندان بردگان چنین شکلی نمی‌یافتند. زندگی معنوی بر محور نیروی روح حامی می‌گشت که هر فرد برای خود می‌جست و در آواز بیان می‌کرد.

کلاتسوپ‌ها در زمستان 1805 تا 1806 وارد گزارش‌های آمریکایی شدند، هنگامی که هیئت لوئیس و کلارک در سرزمین آنان دژی چوبی ساخت و آن را فورت کلاتسوپ نامید. رئیس قبیله، کوبووی، و مردمش در طول فصل با هیئت خیس و کم‌خوراک داد و ستد کردند، و دفترچه‌های خاطرات پر است از ماهی، ریشه، کلاه‌های بافته و زورق‌های کلاتسوپ. هنگام ترک منطقه، آمریکایی‌ها دژ را به کوبووی دادند و زورقی کلاتسوپ را بدون پرداخت بها با خود بردند. پس از آن دگرگونی به سرعت رسید: پایگاهی برای تجارت پوست در آستوریا در سال 1811، سپس بیماری همه‌گیری که دهکده‌های پایین کلمبیا را در آغاز دهه 1830 خالی کرد. در سال 1851 رهبران کلاتسوپ در تنسی پوینت پیمانی امضا کردند که اگر تصویب می‌شد، اجازه می‌داد بخشی از سرزمین خود را نگه دارند. سنا هرگز آن را تصویب نکرد.

کلاتسوپ‌ها با آن پیمان ناپدید نشدند. نوادگانشان در اطراف آستوریا، سیساید و دشت‌های کلاتسوپ ماندند، و بسیاری از آنان از راه ازدواج با خانواده‌های تیلاموک و مهاجران پیوند داشتند. امروز این میراث را قبایل متحد کلاتسوپ-نهالم و ملت هندی شینوک حفظ می‌کنند که کلاتسوپ‌ها را یکی از پنج قبیله عضو خود می‌شمارد. هیچ‌یک از این دو گروه به رسمیت فدرال شناخته نشده‌اند، از این رو وضعیت زمین و جایگاه رسمی همچنان نامشخص مانده است. گویش کلاتسوپ از شینوک پایین دیگر گویشوری بومی ندارد. بسیاری از واژگان شینوک پایین در Chinuk Wawa باقی مانده است، زبان تجاری منطقه‌ای کهن که اکنون دوباره آموزش داده می‌شود.