زنی از لامی، مرجع فنوتیپ

اروتیک لامی

زبان

Lhéchalosem، گویش لومی از سالیش تنگه‌های شمالی (خانواده سالیشی)؛ انگلیسی در کاربرد روزمره.

دین

آیین خانه دود زمستانی سالیش ساحلی، کلیسای ایندین شیکر، و کاتولیسیسم.

درباره لامی

لامی‌ها خود را Lhaq'temish می‌نامند، یعنی «مردم دریا»، و این نام صرفاً تزئینی نیست. جهان آن‌ها آبی است که میان خشکی اصلی و جزایر سن خوان قرار دارد: خلیج بلینگهم، شبه‌جزیره لامی، جزایر پورتج و لامی، دهانه رود نوکسک در شمال‌غربی‌ترین گوشه ایالت واشنگتن، چند مایل مانده به مرز کانادا. تقریباً هر آنچه از نظر تاریخی آن‌ها را متمایز می‌کند از همین جغرافیا برمی‌آید. آن‌ها خانه‌های بلند از چوب سدر را در دسترس آب‌های جزر و مدی می‌ساختند، با قایق رفت‌وآمد می‌کردند نه از راه‌های خشکی، و سال را حول فصل‌های کوچ ماهی سالمون که از تنگه جورجیا پایین می‌آمدند سامان می‌دادند.

فناوری شاخص آن‌ها «تور آبسنگی» بود که sxwo'le نامیده می‌شد و هیچ‌کس خارج از مردمان سالیش تنگه‌ها از آن استفاده نمی‌کرد. دو قایق کنار هم بر فراز یک آبراه لنگر انداخته می‌شدند و خدمه میان آن‌ها یک آبسنگ کاذب می‌کشیدند: طناب‌هایی که علف از آن‌ها آویخته بود، سرازیری‌ای از سایه که ماهی‌های سالمون سرخ را به سمت بالا هدایت می‌کرد تا بر فراز تور قرار بگیرند. بهترین لنگرگاه‌ها نام داشتند، مالک داشتند و درون خانواده‌ها به ارث می‌رسیدند، و همین یک نقطه ماهیگیری را به نوعی دارایی بدل می‌کرد که قانون استعماری یک قرن طول کشید تا آن را به رسمیت بشناسد. معاهده پوینت الیوت در سال 1855 حق ماهیگیری در «مناطق معمول و مألوف» را محفوظ داشت، و بحث بر سر این عبارت از دستگیری‌ها و اعتراض‌های ماهیگیری دهه 1960 تا حکم بولت در سال 1974 که لامی‌ها به پیروزی در آن کمک کردند، و تا رد پایانه صادرات زغال‌سنگ در سال 2016 در Xwe'chi'eXen، یعنی چری پوینت، با این استدلال که به ماهیگیری‌های مشمول معاهده آسیب می‌زند، ادامه دارد. Xwe'chi'eXen همچنین محل یک روستای باستانی و گورستان است.

زبان آن‌ها، Lhéchalosem، گویشی از سالیش تنگه‌های شمالی است که با سانیچ و سانگیز در آن‌سوی مرز خویشاوندی نزدیک دارد و تنها با زبان نوکسک همسایگان داخلی‌شان نسبت دوری دارد. آخرین گویشوران زبان مادری‌اش در قرن بیستم از دست رفتند و اکنون از روی ضبط‌ها و بایگانی‌ها دوباره آموزش داده می‌شود. دین لایه‌لایه است: کلیساهای محلی کاتولیک، کلیسای شیکر سرخ‌پوستی، و مراسم زمستانی خانه‌های دودی که برای بیگانگان توضیح داده نمی‌شود و اینجا هم توضیح داده نخواهد شد. دو چیز عمومی‌تر است. جشنواره آبی استامیش که از سال 1946 به افتخار کهنه‌سربازان لامی برگزار می‌شود، هر تابستان خلیج را با قایق‌های جنگی در حال مسابقه پر می‌کند. و کالج سرخ‌پوستی نورث‌وست که دارای اعتبار رسمی است و به دانشجویانی از قبایل سراسر منطقه خدمت می‌کند، در سرزمین حفاظت‌شده قبیله قرار دارد و از مدرسه پرورش آبزیانی که قبیله در سال 1973 راه انداخت رشد کرده است. لامی‌ها مراکز تکثیر ماهی و نیروی اجرای مقررات ماهیگیری خود را خودشان اداره می‌کنند، و این شکل عملی معاهده در یک سه‌شنبه معمولی است.

فنوتیپ‌های معمول: لامی

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

مردم بومی سالیش ساحلی که عموماً قدی متوسط، موهای مشکی و صاف، چشمان قهوه‌ای و پوستی در طیفی از برنزهٔ روشن تا قهوه‌ای متوسط دارند؛ بسیاری از اعضای ثبت‌شدهٔ امروزی نیز نیاکان اروپایی یا از بومیان دیگر دارند. لباس سنتی با پوست درخت سرو ساخته می‌شد: لایهٔ داخلی پوست درخت که رشته‌رشته شده و به شکل دامن و شنل بافته می‌شد، و کلاه‌های مخروطی بارانی ساحل شمال غربی (اقیانوس آرام)، همراه با رداهایی از پشم بز کوهی و، پیش از آنکه این رسم از میان برود، پشم سگ سفید کوچکی که برای همین منظور پرورش داده می‌شد. پس از تماس، پتوهای مبادله‌ای و رداهای دکمه‌دار جای بیشتر این‌ها را گرفتند. لباس روزمره امروز همان چیزی است که هر کسی در مناطق ساحلی ایالت واشینگتن می‌پوشد، و لباس‌های آیینی برای سفرهای دریایی با قایق‌های کانو، استومیش و فصل زمستان بیرون آورده می‌شود: کلاه‌های پوست سرو، کمربندهای بافته‌شده و نقش‌مایه‌های سالیش ساحلی به رنگ قرمز و مشکی.

پرسش‌های متداول درباره لامی

لامی به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی لامی Lhéchalosem، گویش لومی از سالیش تنگه‌های شمالی (خانواده سالیشی)؛ انگلیسی در کاربرد روزمره. است.

لامی پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان لامی آیین خانه دود زمستانی سالیش ساحلی، کلیسای ایندین شیکر، و کاتولیسیسم. است.